Ateizm na wesoło

Jak słusznie zauważyli czytelnicy w komentarzach do mojego poprzedniego wpisu, kwestia obecności, rolii i kultu świętych w katolicyźmie jest dość zagmatwana. Z jednej strony mamy Boga Ojca, który jest nieskończenie doskonały, sprawiedliwy, wszechwiedzący, niezmienny, [...] a z drugiej świętych – ex ziemiam, który w jakiś sposób odznaczyli się podczas życia doczesnego, a ich zasługi (także te dokonane po ich śmierci) zostały potwierdzone przez papieskich rzeczoznawców. Czy owemu przewspaniałemu Bogu potrzebni są  święci?

A jeśli założymy, że tak, to jaką mogą oni pełnić rolę? To pytanie rozważał właśnie w tej notce, która jest drugą częścią trylogii wpisów poświęconych świętym.

Święty – negocjator

Jak możemy przeczytać w artykule o świętych na Wikipedii, Kult świętych związany jest z przekonaniem, że mogą oni wstawiać się za wiernymi u Boga – są orędownikami u Boga, patronami zawodów, miast, grup społecznych. Możemy zatem wywnioskować, że gdy przykładowo pomodlimy się do Św. Antoniego o pomoc w odnalezieniu kluczy od samochodu, Antonii będzie próbował przekonać Boga do tego, ażeby ten przeteleportował kluczyki w miejsce w które aktualnie patrzymy lub też wysłał do mózgu informacje o współrzędnych zaginionej rzeczy. Znajdziemy klucze, gdy rozmowy zakończą się sukcesem (co jest potencjalnie wysokoprawdopodobne, gdyż według przekazów Św. Antoni z Padwy był elokwentny i miał czysty głos). Nieodnalezienie kluczy oznacza natomiast fiasko negocjacji Antoniego – widocznie zguba była nam pisana i na nią zasłużyliśmy.

Opisana wyżej sytuacja jest w miarę spójna i logiczna, lecz nie zapominajmy o przymiotach Boga. Wszak JAHWE wie wszystko – zna tok rozumowania Antoniego, wie jakie argumentacyjne asy kryje on w zanadżu już w chwilii ich zaistnienia w jego świadomości. Do tego Bóg jest niezmienny:

Niezmienność Boga wynika z faktu, że jest Istotą nieskończenie doskonałą, która nie może wzrastać w swojej doskonałości. Przez ten fakt Bóg nie podlega żadnej zmianie. [...] Nie ma w Nim też żadnej zmiany duchowej, gdyż odwiecznie posiada każdą doskonałość w stopniu nieskończonym.

Czy zatem Antonii ma jakiekolwiek szanse na przekonanie Boga? Odnoszę wrażenie, że nie. Bóg jest wszechmogący, jest jedynym źródłem mądrości (“Cała mądrość od Boga pochodzi, jest z Nim na wieki.” – Syr 1,1) i jakakolwiek próba perswazji z definicji jest bezskututeczna – iluzjonista znający zagadkę swojej sztuczki nie da się jej zwieść.

Święty – zawstydzacz

Jak powiedział Jan Paweł II podczas homilii w czasie mszy beatyfikacyjnej Karoliny Kózkówny:

Czyż święci są po to, ażeby zawstydzać? Tak. Mogą być i po to.

Pytanie tylko, czy święci zawstydzają TurboDymoMana? Czy ich heroiczna postawa w obronie katolickiego systemu wartości zasługuje na zdroworozsądkowe uznanie?  Karolina Kózkówna, o której wspominałem, zginęła w wieku 16 lat broniąc się przed gwałtem, którego chciał dokonać  radziecki żołnierz. Nie chciałbym jakoś specjalnie osądzać  Karoliny, ale gwałty były i są, niestety, związane z brudną rzeczywistością wojny. Paradoksalnie, dziewczyna ta została patronką Ruchu Czystych Serc, którego członkowie “postanawiają nie podejmować współżycia seksualnego przed zawarciem sakramentu małżeństwa“. Czyli chłopaka chcącego spróbować “zakazanego owocu” razem ze swoją dziewczyną możemy porównać do usiłującego dokonać gwałtu Moskala? Czuję się zawstydzony.

Święty – motywator

Gdyby jednak zinterpretować słowa papieża mniej dosłownie moglibyśmy dojść do wniosku, że święci mają motywować. Jakby nie patrzeć, pośmiertne wyróżnienie w postaci tytułu Święty/Błogosławiony ( zamiast powszechnego i nudnego “Świętej Pamięci”) jest niebywałym wyróżnieniem. Mogę się jednak założyć,  że osoby uznawane dziś za świętych za swojego życia nie przewidziałby by, że mogę zostać pośmiertnie wyniesione na ołtarze.  Czy zatem świadomość tego, że nasze ewentualne zasługi będą w przyszłości pozwalały na pośmiertną sławę w środowiskach wierzących jest czymś w rodzaju motywacji? Z punktu widzenia osiemnastoletniego chłopaka  motywacja w Islamie (w postaci 72 dziewic) jest dużo ciekawsza. Bo czyż perspektywa możliwości zagrania w szachy z taką ilością dziewic nie jest fascynująca?

Święty – święty, święty…

Jak widać powyżej, nie udało mi się jednoznacznie określić roli świętych. A może czytelnicy mają jakaś ciekawą teorię lub chcieliby się podzielić swoimi rozważaniami?

Z trzeciej i ostatniej części serii wpisów o świętych dowiecie się m.in., kto jest patronem “mężczyzn mających złośliwe żony”.