Psycholodzy z Yale University twierdzą, że już półroczne dzieci dokonują ocen moralnych, co oznacza, że rodzimy się z wbudowanym w mózg kodeksem etycznym.
Zespół profesora Paula Blooma z Centrum Psychologii Poznawczej Niemowląt traktował zdolność różnicowania pomocnych i niepomocnych zachowań jako wskaźnik osądu moralnego. Wyniki uzyskane przez Amerykanów przeczą m.in. teorii Zygmunta Freuda, że rodząc się, istoty ludzkie są amoralnymi zwierzętami. Zamiast tego Bloom przekonuje, że coraz większa liczba dowodów świadczy o tym, że pewne wyczucie dobra i zła jest wrodzone.
W jednym z eksperymentów niemowlętom w wieku od 6 do 10 miesięcy wystawiano “sztukę” kukiełkową z drewnianymi kształtami z oczami w rolach głównych. Czerwona kula wspinała się na wzgórze, a żółty trójkąt pomagał jej, stając z tyłu i popychając. Niekiedy kuli przeszkadzał niebieski kwadrat, który spychał ją w dół. Po obejrzeniu przedstawienia co najmniej sześć razy dzieci proszono o wybranie postaci. Ponad 80% maluchów zdecydowało się na bohatera pozytywnego. Szef akademików podkreśla, że nie był to ledwie zauważalny trend statystyczny, co mogłoby podważyć zasadność wysnuwanych wniosków.
W innym eksperymencie niemowlęta przyglądały się psu-maskotce, który próbował otworzyć pudełko. Pomagał mu jeden pluszowy miś, podczas gdy inny utrudniał sprawę, siadając na wieku. Po przynajmniej 6-krotnym obejrzeniu historii dzieci ponownie miały wybrać jedną z zabawek. Znów większość wybrała pomagającego niedźwiadka.
W ostatniej wersji eksperymentu zabawkowy kot bawił się piłką. Po jego bokach znajdowały się dwa króliki: uczynny i złośliwy. Ten pierwszy podawał uciekającą piłkę, a drugi kradł ją i brał nogi za pas. Kiedy pięciomiesięcznym brzdącom pozwolono wybrać króliczka, obyło się bez niespodzianek, gdyż gros z nich optowało za pomocnym zwierzęciem.
Inni psycholodzy są dość sceptycznie nastawieni do wniosków kolegów z Yale. Uważają, że nastawienie dorosłych mogło wpłynąć na sposób interpretowania zachowań niemowląt, poza tym uczymy się od dnia narodzin, więc kodeks moralny wcale nie musi być wbudowany w nasz mózg.
Źródło: KopalniaWiedzy.pl
Kolejny argument na zarzut wierzących, że “ateista jest amoralny”.
Boże, błogosław ateizm
Ameba
Ja nie bardzo widzę, co te testy mają wspólnego z moralnością. Że niby ten co przeszkadza (w zabawie) jest niemoralny? Ja bym w takim razie sprawdził kodeks moralny panów psychologów, bo to podwójną moralnością jedzie na kilometr.
Osąd moralny raczej sprawdzałby test, gdzie jeden pomagający robiłby to za darmo, a drugi dla nagrody.
Tutaj raczej wygląda na to, że dzieciaki utożsamiały się z głównym bohaterm i zadziała tu zwykła ekonomia – ten co pomaga jest ziomal w porzo i w ogóle, a ten co przeszkadza niech wali się na ryj, dziwka jego stara.
Określenie “niemoralny” jest dosyć nieprecyzyjne, ponieważ moralność do zbiór zasad określających co jest dobre, a co złe. Niemoralne może być więc oddychanie, przełykanie itp. Przeszkadzanie w zabawie jest złe (nieodpowiednie, szkodliwe…).
Wtedy obydwie maskotki czyniłyby dobro, tylko jedna mniejsze (za opłatą), druga większe (za darmo).
Nie zgodzę się. W pierwszym eksperymencie głównym bohaterem była kula wspinająca się na wzgórze, w drugim pies starający się otworzyć pudełko, a w trzecim kot bawiący się piłką.
“Kolejny argument na zarzut wierzących, że ateista jest amoralny”
Rozwój moralny dziecka nie ma nic wspólnego z jakąkolwiek religią,ale z tym czego dziecko uczy się w pierwszej kolejności od swoich rodziców,czyli moralność nabywa się poprzez uczenie się.Normy moralne mają charakter ogólnoludzki i jest bardzo wątpliwe,żeby istniał naturalistyczny kodeks moralny objawiający się już w wieku niemowlęcym.
A jednak. Jak widać, powyższe eksperymenty były prowadzone z dziećmi w wieku 6-10 miesięcy.
Co “A jednak” ?
“Inni psycholodzy są dość sceptycznie nastawieni do wniosków kolegów z Yale. Uważają, że nastawienie dorosłych mogło wpłynąć na sposób interpretowania zachowań niemowląt, poza tym uczymy się od dnia narodzin, więc kodeks moralny wcale nie musi być wbudowany w nasz mózg.”
Moralność to nie uniwersalna gramatyka o której istnieniu pisał Noam Chomsky,a rodzaj wyuczonego kompromisu stanowiącego taktykę postępowania w relacjach z innymi osobnikami w zdarzeniach społecznych,czyli jeszcze raz podkreślam rolę uczenia się w rozwoju moralności.Innymi słowy bardziej korzystne jest w większości przypadków pozostawienie osobnika tego samego gatunku przy życiu,niż np. zabicie go.Taki wybór zapewnia przetrwanie gatunku jako całości.Psychologowie ewolucyjni piszą o wewnętrznym przekonaniu.Inna sprawa jak takie “przekonanie” się kształtuje.Wg. mnie tylko poprzez uczenie się.
“Psychologowie ewolucyjni twierdzą, iż moralność pomagała rasie ludzkiej w przetrwaniu. Wewnętrzne przekonanie o tym, co jest dobre, a co złe pomagało ludziom jako grupie działać bardziej spójnie i dzięki temu skuteczniej walczyć o przetrwanie.”
Zupełnie innym problemem jest zagadnienie czym jest moralność i jak oceniać działania z punktu widzenia moralności, a czym innym (i to chyba było badane w opisanych eksperymentach) czy dzieci są zdolne do jakiejkolwiek oceny działania innych ze względu na co innego niż ich bezpośrednia korzyść – co samo w sobie nie oznaczałoby że dzieci dokonują ocen moralnych, ale że są do tego potencjalnie zdolne. Niestety zastrzeżenie P. Tamoka wydaje mi się słuszne, na wybór dzieci mogło mieć wpływ utożsamienie się ich z głównym bohaterem
BTW: Skądinąd wiadomo że normy moralne są wrodzone (wiele eksperymentów to potwierdziło), pozostaje pytanie czy ujawniają się one już u tak małych dzieci.
[...] Hamlin i koledzy (2007) pokazali, że bardzo małe dzieci, w wieku 6 i 10 miesięcy, potrafią odróżnić pomaganie oraz brak pomocy i wybiorą zabawę z osobą pomagającą. Oznacza to, że ‘ocena społeczna’ determinuje działania nawet niemowlaków. Autorzy argumentują, że nasza moralność może być zakorzeniona w procesie oceny społecznej. (Tutaj skrócony opis badania po polsku.) [...]