Śpiewają: Carl Sagan, Richard Dawkins, Neil deGrasse Tyson, Stephen Hawking, Richard Feynman i wielu innych wybitnych naukowców. :)

Filmy, pliki audio (mp3) i tekst można ściągnąć za darmo ze strony autora.

Polskie tłumaczenie dzięki użytkownikowi piataroza.

Wyślij Lema w kosmos!

Zadaniem satelitów będzie prowadzenie obserwacji 286 najjaśniejszych gwiazd galaktyki. Ich wyniesienie na orbitę nastąpi z kosmodromu Sriharikota w Indiach.

Więcej informacji

Głosować można na tej stronie.

— A te inne powieści, o których zechciał pan wspomnieć?
— Jedna jest o tematyce krajowej. To historia skonstruowania pierwszego polskiego sztucznego satelity, związana z grubszą aferą łapówkową, dzięki której pewien facet z prywatnej inicjatywy urządza na tym satelicie tajny dom schadzek.
— Czy dobrze słyszę?
— Nie wiem. Proszę sobie przetkać ucho. Na tym sztucznym satelicie miało być laboratorium atomowe, ale ten facet posmarował inwestora i zrobiło się pewne przeróbki, tak aby przez spektrografy Astona można było oglądać zdjęcia pornograficzne, automatyczną aparaturę przerobiło się na usługowe roboty erotyczne, a o tym, co się działo w stosie atomowym, to pan sobie może już sam przeczyta, jak powieść wyjdzie…
Stanisław Lem “Wejście na orbitę”

***
Sznajper

Wszystko zaczęło się od plemnika, który znalazł się we właściwym miejscu, o właściwym czasie…

Chodzi o dość konkretny plemnik, którego ważną cechą było to, że znalazł się “we właściwym miejscu i czasie” osoby mi bliskiej i po przepisowym czasie wyrósł na całkiem sprawny komplet organów. Jak to zwykle w takich okolicznościach bywa, postanowiono wydać przyjęcie ku uczczeniu pomyślnego rozwiązania połączone z powitaniem nowego członka (a także pozostałych narządów) w pastafariańskiej (zwanej przez nas pieszczotliwie „makaronową”) rodzinie.

Jako, że owa rodzina, poza wspomnianym niemowlęciem, składa się na dzień dzisiejszy ze świeżo upieczonych, nieustannie niewyspanych rodziców-ateistów oraz kilkorga innych ateistów, a nawet jednego agnostyka* przyjęcie przebieg miało nietypowy, niezwiązany z próbą utopienia dziecięcia przez przedstawiciela najmodniejszego w Polsce kościoła. Rzekłabym wręcz, że było to przedsięwzięcie jedyne w swoim rodzaju. Odczuwany przez niższe konary drzewa genealogicznego zew tradycji został zignorowany.

Było to ważne wydarzenie, więc nie mogliśmy pozwolić by zostało zwykłym “spotkaniem przy kawie”. Usiadłam więc razu pewnego wraz z innym członkiem rodziny i postanowiliśmy przygotować atrakcje jakimi moglibyśmy uświetnić ten dzień. Jako, że byliśmy oboje kilka tygodni wcześniej gośćmi na pewnym weselu postanowiliśmy skorzystać z podpatrzonych tam plebejskich rozrywek i jeszcze dodać coś od siebie. Niestety, ze względu na zdolności psycho-motoryczne latorośli, właściwe jego wiekowi liczonemu wówczas jeszcze w miesiącach, centrum imprezy stali się jednak dorośli.

Poniższa, szczegółowa lista zabaw dla niekoniecznie poważnych dorosłych będzie naprawdę zaszczycona jeśli stanie się inspiracją do przygotowaniu podobnego „szoł” dla choć jednej osoby:

- Póki pamiętam wspomnę o grze „Zrób sobie dziecko”, o której, co ze wstydem muszę przyznać, zwyczajnie zapomnieliśmy podczas imprezy, mimo że mieliśmy ją przygotowaną. Otóż do gry niezbędna była jedna talia kart i kilkoro poćwiartowanych noworodków. Lista wyrębów: głowa, tułów, 2x ręka i 2x noga. Potrzebnych jest niby kilka takich kompletów, ale zapewne ciekawiej będzie jeśli np. dostępna będzie tylko jedna głowa. Elementy te radzę przygotować z papieru. Prawdziwe ludzkie tuszki byłyby kłopotliwe w przechowywaniu i mogłyby powodować niepotrzebne, negatywne emocje u panów w niebieskich ubrankach. Mniej uzdolnieni plastycznie mogą po prostu napisać nazwy wyrębów na małych karteczkach, a bardziej uzdolnieni wyrzeźbić je z betonu. Tak przygotowane szczątki umieścić należy w pudełku. Amatorzy ludzkich podrobów grają następnie w „kuku”. Po każdym rozdaniu zwycięzca wybiera sobie z pudełka pożądaną część dziecka, kolejna osoba (lub kilka kolejnych- zależnie od ilości graczy) losuje jakąś część ciała, a przegrani muszą obejść się smakiem. Celem gry jest oczywiście „zrobienie sobie dziecka”, czyli skompletowanie wszystkich części zanim dokonają tego współgracze.

- Nie zapomnieliśmy za to o orzeszkach! Można by podejrzewać, że przyczyną naszej nagłej super-pamięci były wartości dietetyczne orzechów, ale raczej chodzi o przygotowanie tej uciechy- było mozolną dłubaniną, dosłownie. W wydrążone skorupki orzechów włoskich włożone były karteczki ze zdaniami typu „Ja będę chodzić na wywiadówki”, „Ja nauczę go jeździć na rowerze”, „Ja będę pomagać robić zadania z matematyki” i tym podobne deklaracje rodziców. Przypominało to nieco ciastka z wróżbą, ale czyż orzech włoski przewiązany kolorową tasiemką nie prezentuje się znacznie lepiej? Orzeszki szanowni państwo otwierali na przemian, wyjmując kolejne z wytłaczanki po jajkach (tak, wydrążyliśmy aż 10 orzechów bez uszkadzania połówek skorupek!).

- Kolejny punkt programu to już żywcem splagiatowana z wesela rozrywka. Dwa krzesła odwrócone do siebie oparciami stanęły pośrodku pokoju. Na nich usiedli nieco już załamani poprzednią zabawą płodziciele. Każde z nich otrzymało dwie kartki- jedną ze swoim imieniem, a drugą z imieniem osoby współwinnej zapłodnieniu. Nie widząc siebie nawzajem odpowiadali na pytania przez podniesienie do góry odpowiedniej kartki. Zaczynały się one (pytania, nie kartki) od słów „Które z was…”. Miały one dość zróżnicowany współczynnik powagi np. „Które z was jest bardziej oszczędne?”, „Które z was jest lepsze w łóżku?” „Które z was sprawniej zmienia pieluchy?” itp. W sumie przygotowanych było około 20 pytań, jednak zebrana publiczność nie mogła się powstrzymać by nie dodać własnych.

- Pułapką dla gości okazało się jajko. Każdy wybrał sobie jedną spośród przyozdobionych różnymi obrazkami wydmuszek. Konkurs polegał na jak najszybszym umieszczeniu swojej wydmuszki w prezerwatywie. Jaka była nagroda? Możliwość zgniecenia skorupki! Po zgnieceniu okazywało się, że w środku była kartka z napisem typu: „Zmieniam najbliższą pieluchę”, czy „Zajmę się dzieckiem, kiedy rodzice zechcą wyjść do kina.”. Najtrudniejszym zadaniem okazało się wspomniane zmienianie pieluchy- doszło do zawarcia transakcji, która uchroniła „ofiarę” przed wypełnieniem tego obowiązku.

- Kolejnych dwóch punktów już wprawdzie nie można zaliczyć do zabaw biesiadnych, ale bez tego relacja z wydarzenia byłaby niekompletna. Po pierwsze „kapsuła czasu”. Znalazły się tam takie rzeczy jak gazeta z dnia urodzin zainteresowanego, monety, odcisk dłoni berbecia** itp. Ostatnio Wysoka Komisja uznała za stosowne dodać do zestawu egzemplarz jednej z poczytnych gazet poświęcony w całości pewnemu głośnemu wydarzeniu… nie czytałam dokładnie, ale było tam coś o zależnościach między rosyjską dendrologią, a polskim drobiem. Planem jest wręczyć młodemu ten pakunek jako bonusowy prezent z okazji osiemnastych urodzin.

- Jak się okazało, najbardziej emocjonującym punktem programu był… kanibalizm. Na swoją obronę mogę tylko dodać, że był to kanibalizm wegetariański. Współorganizator imprezy będący jednocześnie rodzinnym wytwórcą pizzy stworzył nz tej okazji wypiek*** w kształcie dziecka. “Masz kawałek głowy… To jest ostre! Nie lubię ostrego!… No to oddaj mi głowę i weź nogę- tam nie ma papryki”. Mina osoby, która w tym momencie przypadkiem weszła do pokoju wskazywała na toczącą się w jej umyśle zaciekłą bójkę pomiędzy „tolerancją” i „normalnością”. Nie wiemy które uczucie zwyciężyło.

Jakiś czas po zakończeniu krótkiej przygody z kanibalizmem oboje (producent wegetariańskich wypieków z ludzkiego mięsa-agnostyk i ja-ateistka) zostaliśmy uznani za “nie-chrzestnych”. Nikt nie pamięta kto i kiedy to wymyślił, ale wszyscy zainteresowani są z pomysłu zadowoleni, a przynajmniej nie protestują. „Nie-chrześniak” nie potrafi jeszcze mówić, więc nie wiemy, czy jest zadowolony. Pragnę nadmienić, że ustalono rolę „nie-chrzestnego” jako nieco inną niż rola chrzestnego- chodzi po prostu o pomoc w wychowaniu, a nie o kładzenie do głowy magicznych wierszyków.

Muszę przyznać, że w całej tej sytuacji nie daje mi spokoju jeden drobny szczegół… brak odpowiednich słów. Powyżej pisałam: „nie-chrzestny” i „nie-chrześniak”. Nie znajduję, niestety, odpowiedniejszych wyrazów. Jak inaczej w naszej mowie ojczystej w sposób zrozumiały i zwięzły oddać charakter relacji między mną i tym nieletnim? Mimo, że marzy mi się słowo nieodwołujące się do religii, a zwłaszcza do tej religii, do której odwołuje się „chrzestny”, to z braku innych postanowiłam użyć słowa najbardziej zrozumiałego, dodając małą modyfikację. Niejedna już osoba się nad tym problemem głowiła i propozycji było wiele, ale żadna nie wydaje się dość dobra. Jak dotąd jedynie „nie-chrzestnego” próbowano nazywać:

- sztuciec (jak sztućce pozwalają jeść spaghetti tak ta osoba pomaga pojąć FSM)- propozycja kategorycznie odrzucona

- rodzic humanistyczny

- mentor

- cywilny chrzestny

- świecki chrzestny (to taki zabawny oksymoron)

- życiowy opiekun

- rodzic nie do/od wiary

- rodzic B (kojarzy mi się z homo-związkami)

Nikt nie spłodził żadnego odpowiednika wyrazu „nie-chrześniak”.

Drogi pamiętniczku, podpowiedz jak to powiedzieć.

Ramen

—

*To, że nie wierzymy w siły nadprzyrodzone (lub mamy co do ich istnienia poważne wątpliwości) nie przeszkadza nam być pastafarianami. Osiem „naprawdę wolałbym żebyś nie…” jest całkiem do rzeczy, spaghetti jest smaczne, a piraci fajnie się ubierali. No i ta wizja nieba…

**Sok z buraka+ kilka kartek papieru+ dużo cierpliwości i w końcu się uda zrobić pieczątkę.

***Wierzymy, że FSM jest tolerancyjny w kwestii jedzenia i miłe Jego Klopsikom są wszystkie potrawy włoskiej kuchni oraz wszystkie dania z makaronem. Łazanki też.

Myślę, że nie musi stanowić  problemu to, gdzie krzyż się znajduje.

Ale to dlaczego, przez kogo i gdzie jest wieszany, stawiany czy … wciskany.

Jeśli krzyż zmienia z się z symbolu wiary na symbol władzy na terenem, miejscem i przebywającymi tam ludźmi, to słusznie powinien być usuwany. Miejsca, służące wszystkim nie mogą podlegać zawłaszczeniu.

Nie może więc wisieć zamiast godła i obok niego. Nie może trwale ingerować w przestrzeń publiczną bo należy ona wszystkich, bez względu na wyznawany światopogląd. Inaczej z symbolu staje się orężem, bronią, narzędziem walki.

Czym innym jest znak mający rolę informacyjną a czym innym oznaczenie terenu wziętego w posiadanie. Choć tak naprawdę, może się znaczyć że znaczenia się pokrywają. Nie zawsze różnica jest duża i czasem zależy też od indywidualnego a więc  jak zawsze, subiektywnego odbioru. Jeśli istnieją wątpliwości, czy krzyż znajduje się na właściwym miejscu… to zwykle oznacza, że znajduje się nie na właściwym…

Są takie miejsca, które ludzie zajmują czasowo, nawet jeśli ten czas jest dosyć długi. I wtedy nie powinno być problemem ani przyniesienie, ani wyniesienie znaków i symboli, wedle osobistych życzeń zajmującego pomieszczenie człowieka.

Bo ludzie są ważniejsi od symboli. Przynajmniej dla ateistów.

Aristoskr

W alternatywnym świecie, w którym ludzie nie znają nawet najmniejszej i najbardziej niewinnej blagi, życiowy nieudacznik Mark wymyśla kłamstwo. Wykorzystuje do własnych celów ogromną naiwność ludzi wierzących bezkrytycznie w każde jego słowo.  Zaczyna od drobnych rzeczy, mających pomóc mu w odzyskaniu pracy, a kończy na… raju z darmową willą dla każdego i Wielkim Facecie w Obłokach.

Kiedy matka Marka kona w “Smutnym miejscu dla pozbawionych nadziei staruszków” (nawet tak niewinny eufemizm jak “dom spokojnej starości” jest w tym świecie niedopuszczalny), Mark pociesza ją historią o wiecznej młodości i szczęśliwości w zaświatach.  Prócz umierającej kobiety słyszą to także pielęgniarki i już następnego dnia pod domem Marka zbierają się media i tłum żądny informacji o raju.

Wielki Facet w Obłokach i dziesięć przykazań spisane na kartonach po pizzy [fragment filmu]

Mark staje się sławny i bogaty, ale nie szczęśliwy. Dla ukochanej kobiety wciąż jest zabawnym, małym grubaskiem z zadartym nosem (powtarza mu to ona wielokrotnie) i nie chciałaby żeby jej dzieci odziedziczyły takie geny.

“Było sobie kłamstwo” nie weszło na ekrany polskich kin (hmm hmm hmm, ciekawe dlaczego?), na szczęście dostępne jest już na DVD. Gorąco polecam każdemu ateuszowi (chyba że lubisz głupawe amerykańskie komedie o nastolatkach – to wtedy nie polecam).

***
Sznajper

Kinga Dunin, stała publicystka Gazety Wyborczej (gdyby ktoś nie wiedział) napisała, że ateizm jest nudny i nic z niego nie wynika.
Jej felietonowa teza polegała na założeniu, że wiara ma istotne realne konsekwencje. Parafrazując jej tezę powiedziałbym, że matematyka jest prosta i nudna. I nic z niej nie wynika…  I można nie znać matematyki i żyć szczęśliwie.

Oczywiście pewna część matematyków, może zgodzi się, że matematyka jest prosta, inni przełkną określenie, że jest nudna ale, że nic z niej nie wynika?

Powiedziałbym, że nie musi. Wynika z niej to, co chcemy żeby wynikało, stosujemy ją, opisujemy świat, relacje między cząstkami materii, planetami a czasem ludźmi.

Ateizm jest blisko z matematyką. Blisko mu do matematycznych twierdzeń, dowodów, chłodnego opisywania relacji i związków.

I też nie musi z niego nic wynikać…

Ale może.

http://www.wysokieobcasy.pl/wysokie-obcasy/1,100865,8166805,Ateizm_jest_nudny.html

Ostatnio przeglądałem miejsca warte zobaczenia w mojej okolicy używając aplikacji Wikihood na telefonie. Znalazłem miejsce zwane Livery Dole. Tak, mieszkam w UK. Z niekrytą fascynacją przeczytałem, że to co jest dzisiaj nazwą skrzyżowania i przystanka autobusowego było kiedyś miejscem egzekucji heretyków, czyli osób, które nie chciały publicznie zadeklarować swojej wiary w Boga chrześcijan.

W 1530 roku Thomas Benet przybił do drzwi katedry w Exeter informację, że papież jest antychrystem i nie jest autorytetem w sprawach religii, po tym jak uznał, że kościół katolicki nie czci już Boga w sposób zalecony przez Jezusa. W konsekwencji, kiedy nie chciał odwołać swojego zdania, włożono mu do ust płonący janowiec i spalono na stosie. Pomimo,  że Pan Benet nie odrzucił idei Boga jako takiej, został ukarany śmiercią za posiadanie innego zdania niż główny nurt wiary w tamtym czasie.

W 1557 roku Agnest Prest została spalona na stosie za niezaakceptowanie doktryny o transsubstancjacji (przemienienie chleba w ciało Chrystusa w czasie Eucharystii).

Wiele lat pózniej, w 1909 roku, tym dwóm osobom, wiernym do śmierci swoim przekonaniom, postawiono pomnik. Pieniądze pochodziły ze zbiórki publicznej. Na pomniku napisano:

“Ku pamięci Thomasa Beneta, który ucierpiał na Livery Dole w roku 1531 za zaprzeczenie wszechwładzy papieża oraz Agnes Prest, która ucierpiała w Southenrhay w roku 1557 za odrzucenie doktryny transsubstancjacji. Wierni do śmierci”

Ów pomnik stoi do dziś niedaleko miejsca egzekucji. Moim zdaniem, fakt, że niereligijnym męczennikom podarowano monument, 300 lat po ich śmierci, jest wręcz precedensem i uszanowaniem ofiar zamordowanych z trywialnego powodu.

Źródła tu i tu

Psyrel

Sama koncepcja modlitwy wydaje się być nierozerwalnie związana z koncepcją religii. Ateizm wydaje się wykluczać takową aktywność, ale czy ateista, bądź agnostyk nie może mieć takowej potrzeby duchowej? Wydaje nam się to absurdalne… i jest absurdalne. I bardzo dobrze, bo absurd jest w końcu immanentnym składnikiem naszej egzystencji. Wydaje nam się to śmieszne… i jest śmieszne. I bardzo dobrze, bo śmiech jest w końcu najlepszym remedium na absurd.

Jeżeli nie potraficie sobie wyobrazić modlącego się ateisty, to też bardzo dobrze. Ja też nie umiem. Może nikt nie umie. Poza pisarzem Rogerem Zelaznym, który taką postać, postać duchownego wojownika Madraka, członka Zakonu Ateistów i Asekciarzy stworzył w powieści „Stwory światła i ciemności”. Nie chcecie wierzyć? Proszę, chcecie bajki — oto bajka.

— Dlaczego?

— Z powodów osobistych, Ojcze. Wolałbym o nich nie mówić. Proszę, daj mi błogosławieństwo i odpuść mi moje grzechy.

Madrak kładzie rękę na głowie Dolmina.

— Jeżeli coś, co łaskawie zechce spełnić me błagania lub może nie dba o to, co powiadam, słucha mnie teraz, ja, Madrak, proszę, jeśli ma to jakiekolwiek znaczenie, o wybaczenie dla ciebie, Dolminie, za wszystko, coś uczynił i czegoś nie uczynił, a co przebaczenia wymaga, i odwrotnie, jeżeli to nie wybaczenia, a czegoś innego potrzeba, żeby wyświadczyć ci pożądane po unicestwieniu ciała twego dobrodziejstwa, proszę, aby dobrodziejstwa owe, czymkolwiek by one nie były, zostały ci wyświadczone lub abyś został ich pozbawiony, jeżeli tak ma być lepiej i abyś tym samym otrzymał wspomniane wyżej korzyści. Proszę o to jako wybrany przez ciebie pośrednik między tobą a tym, co tobą nie jest, lecz co może, z takich czy innych powodów, pragnąć, byś otrzymał jak najwięcej z rzeczonych korzyści, a na co moja modlitwa może w jakiś sposób wpłynąć. Amen.

To była modlitwa za człowieka właśnie popełniającego samobójstwo. Jak widać, zakon Madraka ma liberalne podejście do kwestii dysponowania własnym życiem. Tak, godne ateisty. Ale, oto modlitwa odpowiednia na trudną sytuację życiową:

Zatem oddaję swe ciało w ręce Tego, Cokolwiek Się Stanie i co potężniejsze od życia i śmierci – jeżeli, rzecz jasna, akt ów okaże się pomocny w zachowaniu mnie przy życiu. Jeżeli bowiem nie, wycofuję ofertę. Jeśli natomiast słowa me zabrzmią arogancko i tym samym zostaną źle odebrane przez To, Czymkolwiek To Jest, a co zechce mnie wysłuchać, odżegnuję się od mej modlitwy i o wybaczenie proszę, jeżeli niezbędne. Jeśli nie, to nie. Z drugiej jednakże strony…

Fragmenty modlitw Madraka rozsiane są po powieści, często niedokończone.

Madrak opuszcza głowę i mrucząc coś pod nosem, zaczyna bić się w piersi.

— Ojcze nasz, być może, któryś jest, kto wie, w niebie… Święć się imię Twoje, jeśli takowe masz i życzysz sobie, żeby się święciło…

— Przebacz mi, Kimkolwiek Jesteś lub Byłeś. Gdziekolwiek Teraz Przebywasz czy też Nie Przebywasz, przebacz mi, zależnie od okoliczności, za zbrodnie i błędy, których się dopuściłem i których się nie dopuściłem w związku z ostatnimi wydarzeniami. A gdyby…

Tak, mam świetny pomysł na zadanie dla Szanownych Czytelników. Może uda wam się dokończyć to, co autor pozostawił w zawieszeniu? Albo napisać własne wariacje? Albo „odtworzyć” „Możliwie Najodpowiedniejszą Modlitwę Na Okoliczność Śmierci”, jaka jest tylko wspomniana?

Ma chwilę czasu na medytacje, nim inna banda opryszków zagrodzi mu drogę. Tym razem Madrak nie zabija i chce się z nimi dogadać.

— Lepiej by dla was było rozważyć pierwej fakt, iż być może jakaś część waszego organizmu przetrzyma destrukcję ciała jako takiego. Dla lepszego zrozumienia kwestii nazwijmy ową hipotetyczną część duszą. Zacznijmy zatem od tego, że dusza owa…

Ale stwory atakują i Madrak zmuszony jest się z nimi rozprawić.

— Szkoda — mówi do siebie i znowu odmawia Możliwie Najodpowiedniejszą Modlitwę Na Okoliczność Śmierci.

Nie wszystek to religijne żarty (bardzo na poważnie) w tej niedługiej opowieści. Otóż na pewnej planecie, słynącej z nieprzebranej ilości religii i kultów, istnieje sekta Czcicieli Starych Butów.

Zaczyna się nabożeństwo.

— Chwała Wam, o Buty, stóp nosiciele! — intonuje pierwszy kapłan.

— Chwała! — skanduje pięciu pozostałych.

— O dobre, szlachetne, błogosławione i łaski pełne Buty!

— Chwała!

— O Wy, które zstąpiłyście do nas z chaosu…

— Chwała!

— …żeby ulżyć naszym sercom i podtrzymać nas na nogach!

— Chwała!

— O Wy, na których od zarania cywilizacji wspierał się człowiek!

— Chwała!

— O jamy najpełniejszej jamistości! O stóp otoczyciele!

— Chwała!

— Chwała Wam, sponiewierane Koturny Cudowne!

— Wielbimy Was!

— Wielbimy Was!

— Cześć Wam oddajemy w ideale Chodakowatości Waszej!

— Chwała!

— O protoplasto stopostroju!

— Chwała!

— O Najwyższe Spełnienie Idei Buta!

— Chwała!

— Cóż by nam czynić bez Was?

— Ach cóż!

— Jeno siniaczyć palce, ranić pięty i nabawić się płaskostopia!

— Chwała!

— Ochraniaj nas, twych wiernych czcicieli, o dobra, błogosławiona stopouprzęży!

— Która zstąpiłaś do nas z chaosu i otchłani…

— …owego dnia mrocznego i posępnego…

— …gorejąca…

— …lecz nie spopielała…

— …O Buty, których posłannictwem pocieszać nas i kierować nami…

— …dźwigać i ożywiać nas.

— Chwała!

— Zawsze prosto, zawsze przed siebie, zawsze sztorcem!

— Na wieki wieków!

Trzeba dodać, że buty owe były onegdaj własnością boga Seta, więc może i faktycznie ustawienie ich na ołtarzu jest uzasadnione. I tak to odkrywa się przed nami kolejny dowcip: w książce tej bohaterami są bogowie i półbogowie. A nasz – wspomniany wcześniej – brat zakonny, obcując na co dzień z bogami (jeden z bogów, Tot, był przez tysiąclecia jego szefem) pozostaje ateistą. A jak tam Wasz światopogląd, Drodzy Czytelnicy ateiści? Czy jest na tyle mocny, żebyście stając oko w oko z bogami, pozostali przy nim?

Polecam ponadto moją recenzję samej książki.

Obie wersje nagrania można ściągnąć ze strony www.duelity.net.