***

Nie bez powodu „Małego księcia” przerabiałam jako lekturę szkolną dopiero w ósmej klasie. Jest to historia tylko pozornie przeznaczona dla dzieci. Wprawdzie nieletni przeczyta ją bez większego uszczerbku na zdrowiu psychicznym, ale nie łudźmy się, że samodzielnie i w całości zauważy lub, co jeszcze mniej prawdopodobne, zrozumie „drugie dno” książki. Wszak jedną z cech wczesnomłodzieńczego wieku jest nieumiejętność odczytywania metafor.

Być może jest to porównanie nieco na wyrost, ale podobnie jest z metaforami, porównaniami i treścią zawartą między wersami w „Zadziwiającym Maurycym i jego uczonych szczurach” Terry’ego Pratchetta. We wszelkich klasyfikacjach „Zadziwiający Maurycy…” (gratulacje dla autora za jakże krótki i łatwy do zapamiętania tytuł) umieszczany jest w szufladce „książki dla młodego czytelnika”, co nie do końca pokrywa się z moimi odczuciami. Owszem, maluch który dopiero co nauczył się czytać chętnie prześledzi przygody cwanego, chciwego kota manipulującego stadem „uczonych”, a mimo to bardzo naiwnych, szczurów. Możliwe jednak, że przeoczy na przykład pojawiającą się już na pierwszej stronie uwagę: „…to po prostu opowieść o ludziach i szczurach. A niekiedy najtrudniej określić różnicę między człowiekiem a szczurem.”

„Jesteśmy Przemienione. Nie jesteśmy jak inne szczury.”

Na pierwszej stronie, jak i na początku każdego kolejnego rozdziału, bardziej zwróci młodociany uwagę na, opatrzone całkiem przyjemnymi dla oka obrazkami, cytaty z książki „Przygody Pana Królika”. Tak, tak, są rysunki! By dopełnić wizerunku książki dla dzieci posłużono się sympatyczną szatą graficzną obejmującą wspomniane właśnie „króliczkowe” początki rozdziałów, kilka próbek obrazkowego pisma szczurów oraz, moje ulubione, malutkie szczurki strzegące numeru każdej kolejnej strony. W nagłówkach stron są jeszcze kocie głowy, ale nie wspominajmy o nich- mają zbyt złowieszcze miny, jak to koty. Wszystkie te dodatki są dozowane w zjadliwych dla dorosłego ilościach i kolorach (czerń i biel).

Po przebrnięciu przez atrakcje zaserwowane przez artystów grafików przechodzimy do historii szczurów, które dopiero po fakcie wpadły na genialne w swojej prostocie ostrzeżenie: „Nigdy nie jedz niczego co świeci.” Świecące coś zostało spożyte, w efekcie czego szczury zaczęły myśleć na ludzki sposób, zyskały świadomość, nauczyły się mowy i pisma ludzi, a jeden nawet nauczył się stepować. Bardzo podobają mi się imiona szczurów pochodzące z dokładnie przeczytanych, ale chyba niezupełnie zrozumianych, napisów na pozostawionych przez ludzi śmieciach np. Sardynki, Szynkawieprz, czy Ciemnaopalenizna. Pech chciał, że- w dość smutny sposób- przechodzący akurat w pobliżu głodny kot, tytułowy Maurycy, również zyskał nadprzyrodzone, jak dla jego gatunku, zdolności umysłowe.

Jaki kot jest każdy widzi- nie liczy się z niczym i z nikim poza samym sobą. Zyskawszy bonusowe szare komórki Maurycy mógł realizować swoje cele ze znacznie większą skutecznością, bo jak sam mówił „Jeśli się wie, czego inni naprawdę, ale tak naprawdę pragną, można nimi pokierować.” Postanowił znacząco poprawić swój komfort życia z pomocą wspomnianych szczurów i „chłopca wyglądającego na głupka”. Po obiecaniu szczurom podróży do szczęśliwej krainy, gdzie ludzie nie będą ich prześladować zabrał się za zarabianie (na oszustwach) złotych monet. W dużych ilościach. Nie udałoby się to bez pomocy chłopca, którego imienia kocur nawet nie raczył zapamiętać, a którego zapewnił- o dziwo zgodnie z prawdą- że w tej pracy można grać na flecie. Dla chłopca było to wystarczającą zachętą. Keith (w końcu ktoś go zapytał o imię) z czasem przywiązał się do szczurów i, ku niezadowoleniu Maurycego, naraża się by je ratować. Przy okazji, zupełnie przypadkiem, ku jeszcze większemu niezadowoleniu kota, grajek próbuje ratować całe miasto.

Niezadowolenie i zdziwienie wywołuje w sierściuchu też pojawienie się wraz ze zdolnością myślenia nowego, nieznanego uczucia; mianowicie wyrzutów sumienia. Nie są to oczywiście odczucia aż tak silne, by wieść całkowicie uczciwe życie. To przecież nadal kot! Ale Maurycy postanawia nie zjadać niczego co potrafi mówić. Zawsze sprawdza, czy potencjalny obiad potrafi wydawać z siebie dźwięki inne niż pisk.

„I do tego właśnie prowadzi myślenie, pomyślał [Maurycy]. Prowadzi do kłopotów. Nawet kiedy wiesz, że inni potrafią myśleć za siebie, ty zaczynasz myśleć za nich też.”

Tak oto, przez kocie dylematy moralne dochodzimy do nieco doroślejszych wątków w „Zadziwiającym Maurycym…”. Nie tylko kot nie do końca dobrze sobie radzi na nowej drodze życia. Szczury boją się cieni od kiedy nauczyły się używać ognia, sny to wstrząsające doświadczenie, a sens życia i śmierć stały się tematami godnymi długich dyskusji. Jak to zwykle bywa młodsi znacznie lepiej przystosowują się do nowej sytuacji, więc w stadnej hierarchii szybko awansuje Niebezpieczny Groszek- szczurek mały, wątły, prawie ślepy, który pewnie nie pożyłby zbyt długo wśród zwykłych szczurów. Ma jednak głowę na karku i wkrótce staje się kimś na kształt szamana dzierżącego w swoich łapkach odpowiedzi na te wszystkie nowe pytania.

Właściwie, to wszystkich odpowiedzi szczury upatrują w książeczce dla dzieci „Przygody Pana Królika”, gdzie zwierzęta żyją z ludźmi w zgodzie, harmonii i ogólnej szczęśliwości. Co dla uczonych gryzoni bardzo istotne- do książkowej listy szczęśliwych zwierząt wliczają się też szczury. Książka staje się swoistą biblią stada. Chcą żyć w opisywanym przez nią świecie i nawet szyją sobie w tym celu ubrania (szczur z książki nosił kamizelkę), które wprawdzie tylko przeszkadzają w poruszaniu się, ale przecież zbliżają do tamtego wspaniałego świata! To wszystko z przymrużeniem oka, ale przerażająco wiarygodnie pokazuje mechanizm powstawania… religii.

Pytania powodują powstawanie kolejnych pytań, a te rodzą kolejne… Znamy ten schemat. W stadzie zaczyna nawet krążyć legenda o Wielkim Szczurze Żyjącym Głęboko Pod Ziemią, od którego wzięły się wszystkie szczury. Ogoniaści zaczynają święcie wierzyć w słowa Niebezpiecznego Groszka próbującego, w dobrej wierze przecież, wyjaśnić i sobie i pozostałym złożoność świata. Powstaje nawet spis tych mądrości za sprawą Ślicznej- nieodłącznej towarzyszki szczurzego filozofa, pierwszej szczurki potrafiącej czytać ludzkie pismo i, co ciekawe, pisać w wymyślonym przez siebie szczurzym alfabecie.

Spisywanie reguł przerywa Ślicznej tocząca się wokół wartka akcja, przy okazji weryfikująca realność nowopowstałych wierzeń. Typowa dla baśni „walka dobra ze złem” prowadzi nieuchronnie do jedynie słusznego w tych okolicznościach zakończenia i oczywiście morału.

„(…)jesteśmy indywidualnościami. Mówimy też: nie jesteśmy tylko szczurami. Mówimy: jesteśmy klanem.”

„Zadziwiającego Maurycego…” można bez obaw sprezentować swojej lub cudzej latorośli, by zafundować jej sympatyczną opowieść o zaczarowanych gryzoniach i mieć nadzieję, że zarejestruje też ten drugi, ciekawszy „dorosły” wątek. Co więcej, do środka może zajrzeć i ktoś, kto już od jakiegoś czasu posiada dowód osobisty. Znajdzie lekturę skłaniającą do przemyśleń, a jednocześnie lekką i zabawną. W pewnym momencie można się też wzruszyć, czyli dostajemy wszystko czego można się było po tej książce spodziewać.

Nie można było się za to spodziewać obszerniejszego drążenia filozoficznych i religijnych zagadnień, przez co osoby bardziej żądne uniwersalnych prawd i odpowiedzi na trudne pytania, mogą odczuć pewien niedosyt. Poza tym dziwić może lekko antyreligijna wymowa tej historii, ale czy wszystko co skierowane do dzieci musi napędzać klientów świętemu Mikołajowi?

Ramen,
chochlik

Jediizm

Klopsiku świeży

Klopsiku świeży,

Obiedzie mój,

Ty napełń talerz mój:

Macką, serem, sosem ostrym.

Po czym mnie swą Macką dotknij.

Strzeż duszy i ciała mego

I Zaprowadź mnie do Wulkanu Piwnego.

Ramen

***

Pastechizm pirackiego dziecka

Kto ty jesteś?

Pirat mały

Jaki znak twój?

Szkielet biały

Gdzie ty mieszkasz?

Miedzy swymi

W jakim porcie?

W polskiej ziemi

Czym ta ziemia

Mą ojczyzną

Czym zachęca?

Pizzą pyszną

Czy ją kochasz?

Kocham szczerze

A w co wierzysz?

W Mackę wierzę!

***

Stwórco nasz

Stwórco nasz, któryś jest w Sosie

Grzej się Nitko Twoja

Przywiedź Piratów Twoich

Bądź Macka Twoja

Jako w Piwie tak i w Fabryce

Ramen naszego powszedniego daj nam dzisiaj

I daj nam przedniego Grogu

Jako i my częstujemy naszych współwyznawców

I nie wódź nas na abstynencję

Ale nas wybaw ode kaca.

Ramen

***

Pirackie pozdrowienie

Zdrowyś Karle pizzy pełen

Mackosławionyś między Piratami

I mackosławiony owoc żywota Twojego- Grog

Wielki Karle piwowarze

Wypij z nami wszystkimi

Teraz i w Piątek Wieczór

Ramen

I postraffiam fschystkih Piratuff!

Ramen,

chochlik

Z tego powodu postanowiliśmy odświeżyć nieco wygląd stronki. Mam nadzieję, że wkrótce się do niego przyzwyczaicie ;)

Taka okazja to również dobry moment, by podsumować dwuletni okres naszej działalności.

W trakcie dwóch lat udało nam się wygenerować:

• 423 wpisów (łącznie z tym)
• 3 553 komentarzy
• 441 045 odwiedzin

W porównaniu z rokiem ubiegłym zanotowaliśmy trzykrotny wzrost zainteresowania blogiem. Dziennie odwiedza nas średnio od 600 do 900 osób. Ruch na stronie dla tego miesiąca wyglądał następująco:

Statystyki nie uwzględniają, oczywiście, osób odwiedzających nasze konta społecznościowe (Facebook, Nasza Klasa, Blip, etc.).

Generalnie – trzymamy się całkiem nieźle :)

Tym co sprawiło mi największą radość w roku 2010, to zwiększenie się liczby osób publikujących na blogu do siedmiu – dzięki Wam za to! :*

W tym miejscu chciałbym podziękować również naszym czytelnikom. Bez waszej ciągłej aktywności nie byłoby tego miejsca (a już na pewno nie po dwóch latach ;)

Kolejne sprawozdanie ze stanu naszej działalności nastąpi za rok. Tymczasem czekamy na Wasze opinie, życzenia i zażalenia ;)

Tym razem w zabawie wzięło udział 5 osób (chociaż samych zgłoszeń przyszło do nas ponad 10), niestety jedynie 3 z uczestników stworzyło wyznaczoną wcześniej liczbę wpisów. Oznacza to, że tylko te osoby spełniły wymagane kryterium, tym samym tylko one mogły zostać wzięte pod uwagę. Podobna sytuacja miała miejsce w naborze #2. I na tym podobieństwo się kończy, ponieważ tym razem…

…postanowiliśmy wyłonić nie jedną, a aż dwie osoby, które pomogą nam w prowadzeniu bloga. Są nimi:

sznajper

oraz

chochlik

Zdania redakcji w kwestii przyznania dwóm osobom rangi autorskiej były podzielone, niemniej ostatecznie zwyciężyła demokracja ;)

Gratulujemy! Stworzyliście naprawdę ciekawe wpisy :)

Dziękujemy również wszystkim biorącym udział w naborze a w szczególności aristoskr`owi, który wytrwał do samego końca.  Wszystkie osoby, które stworzyły co najmniej jedną notkę będą mogły nadal publikować na blogu – wpisy te podlegać będą wcześniejszej moderacji (kwestia do dogadania via e-mail).

:]

Tekst prof. Tadeusza Bartosia opisuje prawie wszystko to, co dotyczy uczuć religijnych i ich obrażania (GW, piątek 27 sierpnia 2010, str. 19).  A właściwie opisuje, że nic takiego nie istnieje. Skoro nie istnieje to jak można to obrazić. Tyle, że tekst dotyczy teologii i psychologii.  Prawo stwarza inną rzeczywistość, opisuje ją, odmienia przez paragrafy, okrasza występkami, poraża karami. Jeśli nie da się stwierdzić istnienia uczuć religijnych, to …

Tym łatwiej można je obrazić.  Z uczuciami religijnymi jest jak z obrazą majestatatu. To majestat decydował, kto, czym i kiedy mógł go obrazić. Albo kiedy, czym i przez kogo poczuł się obrażony. Prawo pozostawiło każdemu, wyznawcy religii , prawo do określania co i kiedy go obraża. To prawny relikt. Nie do utrzymania w państwie nowoczesnym, wolnym liberalnym i oświeconym. Którym jednak nie jesteśmy

Aristoskr

http://wyborcza.pl/1,76842,8299785,Sledztwo_przeciwko_Dodzie__Czy_mozna_obrazic_uczucia.html

Myślę, że nie musi stanowić  problemu to, gdzie krzyż się znajduje.

Ale to dlaczego, przez kogo i gdzie jest wieszany, stawiany czy … wciskany.

Jeśli krzyż zmienia z się z symbolu wiary na symbol władzy na terenem, miejscem i przebywającymi tam ludźmi, to słusznie powinien być usuwany. Miejsca, służące wszystkim nie mogą podlegać zawłaszczeniu.

Nie może więc wisieć zamiast godła i obok niego. Nie może trwale ingerować w przestrzeń publiczną bo należy ona wszystkich, bez względu na wyznawany światopogląd. Inaczej z symbolu staje się orężem, bronią, narzędziem walki.

Czym innym jest znak mający rolę informacyjną a czym innym oznaczenie terenu wziętego w posiadanie. Choć tak naprawdę, może się znaczyć że znaczenia się pokrywają. Nie zawsze różnica jest duża i czasem zależy też od indywidualnego a więc  jak zawsze, subiektywnego odbioru. Jeśli istnieją wątpliwości, czy krzyż znajduje się na właściwym miejscu… to zwykle oznacza, że znajduje się nie na właściwym…

Są takie miejsca, które ludzie zajmują czasowo, nawet jeśli ten czas jest dosyć długi. I wtedy nie powinno być problemem ani przyniesienie, ani wyniesienie znaków i symboli, wedle osobistych życzeń zajmującego pomieszczenie człowieka.

Bo ludzie są ważniejsi od symboli. Przynajmniej dla ateistów.

Aristoskr

Tym razem postanowiliśmy podnieść nieco poprzeczkę, bowiem w trakcie trwania naboru nie będziemy poruszać tematów związanych z tematyką Kościoła Katolickiego. Owo “twórcze ograniczenie” ma na celu zróżnicowanie treści które pojawią się na blogu ;)

Główne założenia organizowanego przedsięwzięcia prezentują się następująco:

• Zadaniem biorących udział w naborze osób będzie stworzenie 3 autorskich/półautorskich wpisów w przeciągu 3 tygodni od rozpoczęcia, które następnie zostaną ocenione przez redakcję bloga
• Wpisy będą mogły zostać przedstawione w formie przemyśleń własnych, tłumaczeń tekstu obcojęzycznego, komentarzy do znalezionych w sieci artykułów/multimediów, etc.
• Prezentowany materiał nie powinien być zwykłą “przeklejką” z innego źródło (np. ze znalezionego w sieci artykułu)
• Oceniane będą głównie: oryginalność prezentowanych materiałów, niebanalność spojrzenia autora na sprawy wiary/niewiary oraz jego styl wypowiedzi
• Tworzone wpisy można zachować zarówno w konwencji humorystycznej, jak i tej “poważniejszej”
• Powinien zostać spełniony jeden warunek – wpis nie może w sposób wulgarny obrażać nikogo, ani niczyich uczuć religijnych
• Termin nadsyłania zgłoszeń, to 1 sierpień 2010 roku
• Osobom, które do tego czasu prześlą maila o temacie “Konkurs” na adres
  zostanie nadana ranga Contributora, tj. osoby posiadającej częściowy wgląd do Panelu Administracyjnego, mającej dostęp do pełnego zakresu funkcjonalności potrzebnych do stworzenia własnej notki
• Od 9 sierpnia możliwa będzie publikacja własnych notek on-line (jak widać, czasu na myślenie/szukanie ciekawych materiałów jest naprawdę sporo :)
• Po stworzeniu takowej (“Zgłoś do przeglądu“), my akceptujemy i notka pojawia się na blogu
• Przedział czasowy na stworzenie poszczególnych wpisów to:
  • Wpis #1, 9 – 15 sierpnia
  • Wpis #2, 16 – 22 sierpnia
  • Wpis #3, 23 – 29 sierpnia
• Ogłoszenie wyników naboru nastąpi 1 września
• Po tym terminie, zwycięzcy/zwycięzcom zostanie przyznana ranga Autora, tj. osoby, która jest w stanie samodzielnie publikować własne wpisy, bez wcześniejszej akceptacji ze strony Administracji
• Pozostałe osoby będą nadal w stanie publikować wpisy z pozycji Contributora (funkcja nie zostanie im odebrana po zakończeniu konkursu). Jeżeli w okresie pokonkursowym pozostaną one nadal aktywne, kwestia przeskoczenia do rangi Autora pozostanie otwartą ;)
• Pokonkursowym “obowiązkiem” zwycięzcy będzie umieszczenie co najmniej jednego wpisu w miesiącu
• Minimalna liczba osób potrzebnych do “odpalenia” konkursu, to 3

Najprawdopodobniej, z każdej trójki autorów zostanie wybrana jedna – najciekawsza naszym zdaniem – osoba, która otrzyma rangę Autora (tzn.: 6 zgłoszeń to 2 osoby które będą mogły otrzymać funkcję Autora, 9 zgłoszeń to 3 osoby, itd.). Zwiększenia liczby przyznanych funkcji Autora nie jesteśmy w stanie zagwarantować. Jest to zależne w głównej mierze od jakości “przejawów kreatywności” potencjalnie zainteresowanych osób ;)

Osobiście, do wzięcia udziału w konkursie chciałbym zachęcić… kobiety. Drogie Panie, wiemy że Wy również tutaj zaglądacie, na pewno macie wiele ciekawych rzeczy do powiedzenia. Podzielcie się nimi ze światem! :)

Na zakończenie prośba do stałych czytelników: powiadomcie proszę swoich znajomych o tym co się tutaj dzieje, im więcej zgłoszeń nadejdzie, tym na blogu będzie ciekawiej ;)

Wszelkie wątpliwości dotyczące konkursu można wyrażać w tym wpisie, bądź przesłać drogą mailową.

[Aktualizacja 01.10.2010]

Nabór dobiegł końca. Ogłoszenie wyników nastąpi dzisiaj, wieczorem :]

Więcej informacji: http://boskiateista.pl/2010/09/02/nabor-3-zakonczony/

Jako że wszyscy redaktorzy opiekujący się blogowymi kontami posiadają pewien zakres swobody w doborze publikowanych treści, można spodziewać się zróżnicowania pojawiających się tam informacji (w porównaniu do Twittera czy Blipa).

Stałych użytkowników Flakera zachęcamy do subskrypcji :)

Przypominam, że informacje o osobach opiekujących się poszczególnymi kontami można znaleźć na stronie O blogu.

Tak, wiem: jestem okrutny i w ogóle ]:->

A teraz przyznajcie się: kto się nabrał?

Boże, błogosław ateizm
Ameba