Boże Ciało nie tylko dla katolików – postulują Pastafarianie i uroczyście spożywają… makaron. – Jest to ciało naszego boga, Latającego Potwora Spaghetti, który stworzył świat i dotyka nas swoją makaronową macką – wyjaśniła Kinga, jedna z organizatorek posiłku na szczecińskich Jasnych Błoniach.

- Stwierdziliśmy, że skoro jest dzień wolny, ustanowiony przez państwo, to jest on po to, żeby świętować. Postanowiliśmy stworzyć własne święto i spożyć ciało naszego boga, Latającego Potwora Spaghetti, bo przecież nazywa się ono Boże Ciało – wyjaśniła Kinga. Pastafarianie (słowo będące mieszanką pasta, czyli włoskiego makaronu, i rastafarianina) chcą, żeby dzień wolny dla wszystkich nie był świętem tylko jednej religii, stąd uroczysty posiłek w szczecińskim parku.

Kinga z kamienną twarzą zapewniła, że to poważna uroczystość. – Tak, to prawdziwa religia, w niektórych krajach zarejestrowana jako kościół, w Polsce jeszcze nie – dodała.

Protest przeciw nauczaniu kreacjonizmu

Pastafarianizm narodził się w czerwcu 2005, kiedy to 24-letni wówczas absolwent fizyki Bobby Henderson wysłał otwarty list do Board of Education (Rady Edukacji) w stanie Kansas. Była to odpowiedź na debatę, czy należy dać teorii Inteligentnego Projektu, zwanej także kreacjonizmem (zakłada ona, że są naukowe dowody na to, że świat został stworzony przez istotę wyższą), równouprawnienie względem teorii ewolucji i równy czas w nauczaniu na lekcjach biologii).

Henderson w liście wyraził zaniepokojenie, że uczniowie będą poznawać tylko jedną, to jest chrześcijańską, wersję inteligentnego projektu i zgłosił formalną prośbę o nauczanie tej, w którą wierzy on i „10 milionów ukrytych wyznawców” – to jest w stworzenie świata przez Latającego Potwora Spaghetti.

Tylko w kostiumie pirata

– Głęboko wierzymy, że druzgocące naukowe dowody wskazujące na ewolucję to czysty przypadek. Mamy swoje dowody na to, że to Latający Potwór Spaghetti stworzył wszechświat. Nikogo z nas oczywiście przy tym nie było, ale mamy pisemne świadectwa, że tak to się odbyło – napisał Henderson, parodiując argumenty kreacjonistów. I dodał:

- Jestem pewien, że zdaliście sobie już sprawę, jak ważne jest, żeby wasi uczniowie byli uczeni tej alternatywnej teorii. Ponadto jest brakiem szacunku nauczanie naszych wierzeń w innym stroju niż wybrany przez Niego, czyli oczywiście pełnym kostiumie pirata. To niezmiernie ważne, ale niestety nie mogę szczegółowo wyjaśnić, dlaczego, bo obawiam się, ze list będzie za długi. Krótko mówiąc, On się gniewa, jeśli tego nie zrobicie.

Równy czas na wszystkie trzy teorie

A na końcu listu napisał: – Myślę, że wszyscy nie możemy się doczekać, kiedy wszystkie trzy teorie dostaną równy czas w klasach w całym kraju, a wreszcie na świecie: jedna trzecia czasu na Inteligentny Projekt, jedna na Latający Potwór Spaghettizm (Pastafarianizm) i jedna trzecia na logiczne przypuszczenie oparte na przytłaczających i obserwowalnych dowodach.

Henderson umieścił swój list na własnej stronie internetowej, a gdy jego „religia” została najpierw podchwycona przez blogerów, a potem napisały o niej mainstreamowe media. Dziś wielu ateistów deklaruje w spisach powszechnych wiarę w Latającego Potwora Spaghetti, jego kościół jest też w kilku krajach zarejestrowany.

kaw/iga

Źródło: TVN

Bonus dla wytrwałych, którzy doczytali do końca: Jak klikniecie w linka źródłowego (i przeczekacie reklamę) zobaczycie filmik ;)

Ramen,
chochlik

Od poniedziałku francuskie muzułmanki nie mogą zasłaniać twarzy

Zakaz zasłaniania twarzy burkami wywołuje spore emocje, bo Francja właśnie spiera się o to, co wolno wyznawcom proroka w kraju, który chlubi się swoją laickością

Chodzi o ustawę przyjętą w październiku 2010 r., która zakazuje zasłaniania twarzy muzułmańskim kobietom, ale i wszystkim innym osobom, np. piłkarskim kibolom. Za złamanie zakazu grozi mandat 150 euro i obowiązkowy kurs wychowania obywatelskiego. O wiele surowsze kary grożą osobom, np. mężom czy ojcom, którym udowodnionoby zmuszanie do zasłonięcia twarzy: 30 tys. euro grzywny i do roku więzienia.

Według policyjnej instrukcji, którą ujawnił dziennik “Le Figaro”, policjanci będą mogli jedynie “perswadować” kobietom, aby zdjęły chustę, a w żadnym wypadku jej nie zrywać. Sprawa i tak jest jednak gorąca. W niedzielę przeciwnicy nowego prawa próbowali demonstrować w Paryżu. Władze jednak na to nie pozwoliły, twierdząc, że organizatorzy wzywali do przemocy i nienawiści rasowej i że za wezwaniami do demonstracji stoją osoby podejrzewane o powiązania z terroryzmem. Zatrzymano 61 osób, w tym 19 kobiet. Większość później wypuszczono, lecz kilkoro nielegalnych imigrantów pozostało w areszcie.

***

Pierwsze aresztowania za burkę we Francji

Dwie kobiety w burkach zostały zatrzymane w poniedziałek rano przez policję przed paryską katedrą Notre Dame.

Kobiety były częścią większej demonstracji przeciwko zakazowi, który dziś wszedł w życie. Francja jest drugim, po Belgii, krajem Europy, w którym nie wolno nosić burek.

Według instrukcji francuskiego MSW policjanci nie mogą prosić kobiet o zdjęcie burki. Mogą je natomiast zabrać na posterunek, gdzie taka prośba zostanie im postawiona.

Kobietom noszącym burki grozi we Francji 150 euro grzywny. Mężczyźni, którzy zmuszają swe żony lub krewne do noszenia burek, mogą zostać skazani nawet na rok więzienia.

Źródło: Gazeta.pl

Komentarz mojego średnio rozgarniętego szwagra: “A co z komandosami? Oni też nie mogą zasłaniać twarzy?”

Ramen,
chochlik

Krzysztof Jackowski: – Tak, we wtorek wieczorem miałem wizję, w której wyraźnie to zobaczyłem.

- Wcześniej, gdy proszono pana o odgadnięcie numerów, za każdym razem pan odmawiał. Dlaczego?

- Odgadnięcie numerów, które padną w danym losowaniu jest zupełnie czymś innym niż znalezienie ciała zamordowanego. I chociaż przewidywanie wydarzeń z przyszłości jest oczywiście możliwe, akurat w przypadku numerów przynoszących fortunę istnieje bardzo dziwna blokada, niemal niemożliwa do ominięcia.

- Ale tym razem się udało?

- Mam silne wrażenie, że przez mgnienie trzeciego oka widziałem właściwe liczby.

- Przejdźmy może do konkretów. Jakie to liczby?

- Ze stuprocentową pewnością mogę powiedzieć jedno. To będzie sześć numerków.

- To wstrząsająca informacja, ale czy moglibyśmy się dowiedzieć czego więcej?

- Najprawdopodobniej żadna z tych liczb nie będzie większa od 50. Myślę też, że połowa może być parzysta, a około dwóch liczb będzie podzielne przez 3. Choć za to ostatnie nie ręczę.

- Nie ukrywam, że liczyłem na coś więcej. A czy Pan jest zadowolony ze swojej przepowiedni?

- Szczerze, to nie bardzo, ale wiem, że te naiwniaki z Nautilusa posikają się z zachwytu.

Wyślij Lema w kosmos!

Zadaniem satelitów będzie prowadzenie obserwacji 286 najjaśniejszych gwiazd galaktyki. Ich wyniesienie na orbitę nastąpi z kosmodromu Sriharikota w Indiach.

Więcej informacji

Głosować można na tej stronie.

— A te inne powieści, o których zechciał pan wspomnieć?
— Jedna jest o tematyce krajowej. To historia skonstruowania pierwszego polskiego sztucznego satelity, związana z grubszą aferą łapówkową, dzięki której pewien facet z prywatnej inicjatywy urządza na tym satelicie tajny dom schadzek.
— Czy dobrze słyszę?
— Nie wiem. Proszę sobie przetkać ucho. Na tym sztucznym satelicie miało być laboratorium atomowe, ale ten facet posmarował inwestora i zrobiło się pewne przeróbki, tak aby przez spektrografy Astona można było oglądać zdjęcia pornograficzne, automatyczną aparaturę przerobiło się na usługowe roboty erotyczne, a o tym, co się działo w stosie atomowym, to pan sobie może już sam przeczyta, jak powieść wyjdzie…
Stanisław Lem “Wejście na orbitę”

***
Sznajper

Tekst prof. Tadeusza Bartosia opisuje prawie wszystko to, co dotyczy uczuć religijnych i ich obrażania (GW, piątek 27 sierpnia 2010, str. 19).  A właściwie opisuje, że nic takiego nie istnieje. Skoro nie istnieje to jak można to obrazić. Tyle, że tekst dotyczy teologii i psychologii.  Prawo stwarza inną rzeczywistość, opisuje ją, odmienia przez paragrafy, okrasza występkami, poraża karami. Jeśli nie da się stwierdzić istnienia uczuć religijnych, to …

Tym łatwiej można je obrazić.  Z uczuciami religijnymi jest jak z obrazą majestatatu. To majestat decydował, kto, czym i kiedy mógł go obrazić. Albo kiedy, czym i przez kogo poczuł się obrażony. Prawo pozostawiło każdemu, wyznawcy religii , prawo do określania co i kiedy go obraża. To prawny relikt. Nie do utrzymania w państwie nowoczesnym, wolnym liberalnym i oświeconym. Którym jednak nie jesteśmy

Aristoskr

http://wyborcza.pl/1,76842,8299785,Sledztwo_przeciwko_Dodzie__Czy_mozna_obrazic_uczucia.html

Myślę, że nie musi stanowić  problemu to, gdzie krzyż się znajduje.

Ale to dlaczego, przez kogo i gdzie jest wieszany, stawiany czy … wciskany.

Jeśli krzyż zmienia z się z symbolu wiary na symbol władzy na terenem, miejscem i przebywającymi tam ludźmi, to słusznie powinien być usuwany. Miejsca, służące wszystkim nie mogą podlegać zawłaszczeniu.

Nie może więc wisieć zamiast godła i obok niego. Nie może trwale ingerować w przestrzeń publiczną bo należy ona wszystkich, bez względu na wyznawany światopogląd. Inaczej z symbolu staje się orężem, bronią, narzędziem walki.

Czym innym jest znak mający rolę informacyjną a czym innym oznaczenie terenu wziętego w posiadanie. Choć tak naprawdę, może się znaczyć że znaczenia się pokrywają. Nie zawsze różnica jest duża i czasem zależy też od indywidualnego a więc  jak zawsze, subiektywnego odbioru. Jeśli istnieją wątpliwości, czy krzyż znajduje się na właściwym miejscu… to zwykle oznacza, że znajduje się nie na właściwym…

Są takie miejsca, które ludzie zajmują czasowo, nawet jeśli ten czas jest dosyć długi. I wtedy nie powinno być problemem ani przyniesienie, ani wyniesienie znaków i symboli, wedle osobistych życzeń zajmującego pomieszczenie człowieka.

Bo ludzie są ważniejsi od symboli. Przynajmniej dla ateistów.

Aristoskr

O ile nie popieram do końca jego wkładu w PRL, to o tyle przez 5 lat czytania jego, jego książek, jego tygodnika, śledzenia wywiadów z nim oraz wtajemniczania się w jego życiorys (niestety, ale z racji kiepsko wyćwiczonej pamięci słabo mi to idzie) doszedłem do słusznego wniosku, którego nikt podważyć nie jest w stanie – ten stary Żyd jest piekielnie zdolnym, inteligentnym i doświadczonym felietonistą a przy odrobinie wprawy byłby doskonałym attaché prasowym polskiej ambasady w Rosji.

Nawiązując do postaci Urbana, trudno nie wspomnieć o tym, że jest on z przekonania ateistą. Ale innym od pozostałych. Słuchając go bądźto czytając dowiemy się, że dla niego religia z całą otoczką, fanatycznymi ateistami jak i również – katoprawicą – jest niczym powietrze. Nie bawi się w Don Kichota polskiego ateizmu. Religię traktuje z obojętnością równą tej, jaką Wy wyrażacie w tej chwili wobec dwutlenku węgla w Waszych pomieszczeniach.

I o ile w wielu kwestiach z J. Urbanem się zgadzam, mam bardzo podobne do niego poglądy, to o tyle z tym konkretnym – już się nie zgadzamy. Nie wpasowuję się również w profilowy wygląd ateisty. Mówiąc “ateista” mamy na myśli osobę, która przeczy istnieniu boga jako takiego. Osoba, która zaprzecza jego istnieniu najogólniej rzecz biorąc.

Otóż – w moim konkretnym wypadku nie do końca tak jest. Owszem – określam się jako ateistę, ale zwykle staram się nieco rozszerzyć tę opinię. Mianowicie zaś – jako chyba jedyny ateista na tym globie wierzę w istnienie boga. I w zasadzie on mi wystarcza.

George Carlin powiedział onegdaj coś w stylu “jakby się tu dobrze rozejrzeć, należy dojść do wniosku, że ktokolwiek tego nie zrobił – spieprzył robotę”. Ja mam podobne wnioski. Choroby, trzęsienia ziemi, wyniszczające wojny (I i II WŚ), broń masowego rażenia (atomowa), Doda i Nergal, przestępstwa, malwersacje finansowe (no, tu nikt mi nie powie, że w polskim Krk nie ma ręki boskiej?) i wiele, wiele innych. To wszystko wina boga. Czy jeżeli bóg (zakładając jego istnienie) pozwalałby na coś takiego, gdyby był faktycznie taki dobrotliwy, miłosierny i opiekuńczy?

Po następne. Bóg jako wcielenie zła wszelakiego, nie zaś szatan, który miał być jedynie nędzną imitacją płaszczyka, pod którym ów bóg przenosi swoje ociekające krwią zamysły wobec heretyków, jest przeze mnie najbardziej znienawidzoną postacią (fikcyjną lub nie) o jakiej kiedykolwiek i ktokolwiek słyszał. Żaden zbrodniarz wojenny, żaden gwałciciel dzieci, żaden seryjny morderaca. Nikt nie zaskarbił sobie u mnie takiej nienawiści na jaką zasłużył sobie u mnie ten dobrotliwy starzec, jakim jest bóg, ponieważ to w imię tego osobnika onegdaj mordowano, szlachtowano i nabijano na pal tysiące, dziesiątki tysięcy jak nie setki tysięcy niewinnych ludzi. I w imię tego osobnika wyniszcza się dzisiaj Polskę. Grabi się jej majątek, robi się wodę z mózgu setkom tysięcy dzieci a przy okazji niszczy im się dzieciństwo. No i wprowadza się absurdalne zapisy w polskim prawie, w tym próbowano uzyskać nieograniczoną kontrolę nad internetem.

Jedyną rzeczą, która mnie ogranicza w uwłaczaniu czci wszechobecnego nie jest moja bojaźń. Tą rzeczą jest polski 196 art. Kodeksu karnego. Podejrzewam, że w żadnym innym cywilizowanym państwie (tzn. tym należącym do Wspólnoty Europejskiej) nie znajdziemy podobnego zapisu. Ten zapis uwłacza nie czci wszeobecnego a mojej własnej, ponieważ nie mogę napisać i powiedzieć publicznie tego, gdzie i co bym mu wepchnął, gdybym go spotkał. Poza tym – skoro bóg jest taki wszechmocny, dlaczego potrzebuje zapisu prawnego, który chroni go. Nie może sam się bronić?  Z drugiej strony – takie groźby nie mają racji bytu z uwagi na to, że fizyka jest nieubłagana. Z pustego i Salomon nie naleje, tak więc – nie da się wsadzić czegoś w coś, czego tak naprawdę nikt nigdy nawet nie widział.

Wracając. Takiego zapisu już na pewno nie znajdziemy w Republice Czeskiej, kraju, który sobie na swoje starcze lata. Zapytacie dlaczego? Ponieważ jest to najbliższy nam sąsiad i zarazem – tylko tutaj szanse na bronienie krzyża przed Pałacem Prezydenckim są mniejsze niż 40%, ponieważ tyle wynosi odsetek Katolików. Pozostałe prawie 60% sprawia, że Czechy stają się Mekką polskiego ateizmu.

“Stosunek judaizmu do ateizmu scharakteryzować mogą pewnie najlepiej takie określenia jak zdziwienie, zaskoczenie, niedowierzanie wobec manifestowanej przez ateizm irracjonalności. Judaizm uznaje bowiem istnienie Boga za centralny element swojego systemu filozoficznego i etycznego. Religijnych Żydów o istnieniu Boga przekonują od tysięcy lat zarówno Tora, historia narodu żydowskiego jak i – przede wszystkim -  fakt, że człowieka otacza precyzyjnie skonstruowany i funkcjonujący świat – więc wiara w nieistnienie Boga, którą reprezentuje ateizm, jest czymś kompletnie judaizmowi obcym i nielogicznym.

Paradoksalnie, w okresie trudnej koegzystencji kultury greckiej z kulturą Żydów (ostatnie stulecia p.n.e.), o ateizm oskarżani byli Żydzi. Podstawą tych zarzutów był fakt, że wyłącznie oni czcili Boga niewidzialnego, bo – zgodnie z prawem Tory – nigdy i nigdzie nie pojawiał się Jego wizerunek. Politeiści greccy, przyzwyczajeni do czczenia posągów bóstw, twierdzili, że Żydzi nie wierzą w żadnego Boga, skoro ich Boga nie można zobaczyć.

Stanowisko to przywołuje Tehilim 115: „Czemu mają mówić poganie: ‘A gdzie jest ich Bóg?’; Nasz Bóg jest w niebie; czyni to wszystko, co zechce. Ich bożki to srebro i złoto, wytwór rąk ludzkich”.

Niewidzialny Bóg Jisraela przekraczał najwyraźniej intelektualne ramy ówczesnych kultur.

Zagadnienie ateizmu nie zajmuje wiele miejsca w religijnych tekstach żydowskich, ponieważ zjawisko to jest – historycznie rzecz biorąc – stosunkowo nowe. O ludziach, którzy nie wierzą w Boga, wspominają w Biblii Hebrajskiej Tehilim 53: „Mówi głupiec w swoim sercu ‘Nie ma Boga’, oni stali się popsuci, popełniają ohydną niesprawiedliwość, nie ma takiego, który dobrze czyni” i Tehilim 14: „Bóg patrzy z wysoka na synów ludzkich, sprawdzając, czy jest wśród nich rozumny, który by szukał Boga.”

Już w tym stwierdzeniu zawiera się pogląd judaizmu na ateizm: utożsamianie wiary w nieistnienie Boga z brakiem rozsądku, ze stanowiskiem irracjonalnym (na określenie głupca użyte jest tu słowo nabal, które jest jednocześnie imieniem ukaranego przez Boga męża Abigail – symbolu człowieka pozbawionego rozumu i elementarnej logiki). Gdy człowiek utożsamia nierozsądnie wiedzę lub inteligencję z mądrością, popełnia błąd prowadzący do ateizmu: ponieważ istnienia Boga nie da się udowodnić przy pomocy metod, które umożliwia zawsze przecież ograniczona ludzka wiedza, człowiek wybiera wiarę w nieistnienie Boga, które to nieistnienie przecież również nie da się udowodnić. W ten sposób ateista wykazuje, że obca jest mu mądrość – czyli głębsze rozumienie rzeczywistości i jednocześnie z dwóch niedających się udowodnić możliwości wybiera tę, która w efekcie trwale pozbawia ludzkość jedynego transcendentnego autorytetu w sprawach etyki (jak napisał Dostojewski w „Braciach Karamazow”: „gdzie nie ma Boga, tam wszystko jest dozwolone”).  Konsekwencje takiego wyboru muszą być złe, bo człowiek bez tego autorytetu z zasady skłania się nie ku temu, co dobre, ale ku temu, co dobre dla niego.

Judaizm postrzega wiec ateizm jako opowiedzenie się po stronie braku mądrości, w głębszym, życiowym rozumieniu tego słowa.

Ateizm nie istniał w starożytnym Jisraelu i pierwsze Oświadczenie (Przykazanie) Dekalogu (Istnienie Boga: „Ja jestem Bóg, twój Bóg (…) Nie wolno ci mieć innych bogów oprócz Mnie”) jest interpretowane nie jako zakaz niewiary w Boga, ale jako zakaz czczenia innych bogów, poza jednym i jedynym Bogiem Jisraela. Religijność była tak silnie wpisana w każdy aspekt żydowskiego życia, że ateizm był zupełnie niewyobrażalny, a zagrożenie widziano wyłącznie ze strony obcych religii (politeistycznych), w ich oddziaływaniu na wiarę Żydów.

W Talmudzie określeniem najbliższym sensowi słowa „ateista” jest kofer be’ikkar, czyli ktoś, kto odrzuca uznanie istnienia Boga i twierdzi, że rzeczywistość jest dziełem ślepego trafu, a nie precyzyjnego projektu. Jednak, podobnie jak w przypadku nabala w Tehilim, człowiek taki, to ten, kto postępuje w sposób niemoralny i nieetyczny, co udowadnia jego brak wiary w Boga, a nie jako ktoś reprezentujący sformułowany ateistyczny pogląd. W Sifra (Bechukkotaj 3:2) czytamy, że ten, kto odrzuca prawa Tory jest najwyraźniej ateistą w takim właśnie znaczeniu. Innym określeniem pojawiającym się często w literaturze rabinicznej na kogoś, kto neguje istnienie Boga swoim postępowaniem jest „epikurejczyk” (apikojres – „odstępca”). W nazwie tej widać oczywiście wpływy greckie.

Jak piszą Dennis Prager i Josef Telushkin w swojej książce („The Nine Questions People Ask About Judaism”): „Ateizm odrzuca Boga, ale co ustanawia? Odpowiedź, oczywiście, brzmi, że ateizm niczego nie ustanawia – co nie oznacza, że niczego nie ustanawiają ateiści. Przeciwnie, ateiści zastępują Boga bogami z własnego wyboru: ludzkością, sztuką, kulturą,  wykształceniem, szczęściem, samymi sobą… Problem nie sprowadza się do wiary i niewiary, ale do wiary w Boga, albo wiary w innych bogów.

Jednak płacąc wielką cenę ludzkiego życia i cierpienia, dowiedzieliśmy się, że bez Boga każda z tych wartości zastępczych jest pozbawiona znaczenia i na koniec potwornie niebezpieczna, ponieważ stają się one celami samymi w sobie, ponad Dobrem i Złem.”

Źródło: The 614th Commandment society

Rzucił mi się w oczy fragment o myleniu wiedzy z mądrością. Ciekawe, czy statystyczny rabin woli mieć do czynienia z wiernymi jak najsłabiej wykształconymi, żeby ich mózgi stawiały mniejszy opór…

Podsumujmy. Ateista jest: irracjonalny, nielogiczny, nierozsądny, głupi, niemoralny, zły i egoistyczny. To nieprawdopodobne by naprawdę istniał!

Przychodzi mi na myśl tylko jedna odpowiedź: „I wzajemnie! To nieprawdopodobne by ktokolwiek naprawdę wierzył w istnienie jakiegokolwiek boga!”

Ramen

Czekam na opinie.

EDIT: W chwili, gdy artykuł powstawał, nie było to rozstrzygnięte, jednak już wiadomo. MECZET STANIE w planowanym miejscu.

Kinga Dunin, stała publicystka Gazety Wyborczej (gdyby ktoś nie wiedział) napisała, że ateizm jest nudny i nic z niego nie wynika.
Jej felietonowa teza polegała na założeniu, że wiara ma istotne realne konsekwencje. Parafrazując jej tezę powiedziałbym, że matematyka jest prosta i nudna. I nic z niej nie wynika…  I można nie znać matematyki i żyć szczęśliwie.

Oczywiście pewna część matematyków, może zgodzi się, że matematyka jest prosta, inni przełkną określenie, że jest nudna ale, że nic z niej nie wynika?

Powiedziałbym, że nie musi. Wynika z niej to, co chcemy żeby wynikało, stosujemy ją, opisujemy świat, relacje między cząstkami materii, planetami a czasem ludźmi.

Ateizm jest blisko z matematyką. Blisko mu do matematycznych twierdzeń, dowodów, chłodnego opisywania relacji i związków.

I też nie musi z niego nic wynikać…

Ale może.

http://www.wysokieobcasy.pl/wysokie-obcasy/1,100865,8166805,Ateizm_jest_nudny.html