Jeżeli chodzi o obrzędy afirmacyjne, współżycia i izolacji, to wszystkie one występują również w formie świeckiej, nie odwołującej się do religii. Podobnie rzecz się ma z niektórymi obrzędami przejścia (ślub, tzw. osiemnastka). Co jednak z obrzędami inicjacji i pozostałymi obrzędami przejścia?

Nie możemy zaprzeczyć, że we wszystkich nas głęboko zakorzeniona jest potrzeba kultywowania irracjonalnych rytuałów, czyli chęć uczczenia pewnych zdarzeń w wymiarze czysto symbolicznym, jak np. obchodzenie urodzin poprzez zdmuchiwanie świeczek na torcie. Nawet najbardziej racjonalny umysł odczuwa taką potrzebą, bądź jest zobligowany do dopełnienia tego typu ceremoniałów.

W każdym społeczeństwie pojawia się rytuał powitania nowego członka rodziny i nadanie mu opiekunów, którym w warunkach polskich z reguły jest rzymskokatolicki chrzest. Podobnie rzecz się ma z obrzędem “częściowej”, czy też “małej” pełnoletniości tj. nadania pewnych praw przysługujących dorosłym (Pierwsza Komunia Święta)  oraz dojrzałości (bierzmowanie).

Ostatnio zastanawiałem się jak te właśnie ceremoniały mogłyby wyglądać w wersji zeświecczonej. Poniżej przedstawiam wymyślone przeze mnie przykładowe scenariusze takich obrzędów i ich przykładowe nazwy.

Powitanie
Wiek: ok. 6 miesięcy
(Dziecko zostaje przywitane w gronie rodziny i oficjalnie do niego włączone. Zostają mu nadani Patroni.)

Obrzęd rozpoczyna oficjalne powitanie gości. [Jeżeli zachodzi taka potrzeba, jedno z rodziców pokrótce objaśnia przebieg całego obrzędu Powitania i informuje gości, że będą pełnić rolę świadków złożonych w jego trakcie przysiąg.]
Ojciec bierze dziecko na ręce i wypowiadając słowa: „[IMIĘ lub IMIONA], jesteś moim synem (moją córką). Przysięgam wychować Cię najlepiej jak będę potrafił. Noś godnie moje nazwisko.”, po czym całuje je i podaje matce, która wypowiada słowa: „[IMIĘ lub IMIONA], jesteś moim synem (moją córką). Przysięgam wychować Cię najlepiej jak będę potrafiła.”, a następnie całuje je.
Osoby mające pełnić funkcję Patronów (najlepiej żeby były to osoby pozostające ze sobą w związku) zostają oficjalnie wskazani przez rodziców, po czym kolejno biorą dziecko na ręce i wypowiadają słowa: „[IMIĘ lub IMIONA] od teraz jesteś moim Podopiecznym (moją Podopieczną). Przysięgam Tobie i Twoim rodzicom, że wypełnię obowiązki Patrona (Patronki) najlepiej jak potrafię, a w razie potrzeby zrobię wszystko, żeby wychować Cię na człowieka, z którego Twoi rodzice byliby dumni.”, po czym całują dziecko. Od tego momentu obydwoje otrzymują funkcję Patrona dziecka. Towarzyszyć temu może podpisanie stosownego dokumentu stwierdzającego, że Patroni zobowiązują się przejąć opiekę nad dzieckiem w razie śmierci rodziców lub innych zdarzeń losowych uniemożliwiających im pełnienie obowiązków rodzicielskich. Obowiązek ten obejmie ich jednak dopiero wtedy, kiedy najbliższa rodzina dziecka również nie będzie z jakiegoś powodu (np. śmierć, odmowa zajęcia się nim) zdolna do wychowania go.

Uznanie
Wiek: ok. 9 lat
(Dziecko otrzymuje prawo głosu w sprawach bezpośrednio je dotyczących.)

Obrzęd rozpoczyna oficjalne powitanie gości. [Jeżeli zachodzi taka potrzeba, jedno z rodziców (lub dziecko, jeżeli wyrazi taką wolę) pokrótce objaśnia przebieg całego obrzędu Uznania i informuje gości, że będą pełnić rolę świadków złożonych w jego trakcie przysiąg.]
Następnie jedno z rodziców wypowiada słowa: „Stwierdzam wobec wszystkich zebranych, że ten młody mężczyzna (ta młoda kobieta) od tego momentu otrzymuje prawo do zabierania głosu w sprawach bezpośrednio go (ją) dotyczących, a ja przysięgam za każdym razem brać je pod uwagę przed podjęciem ostatecznej decyzji w tych kwestiach. Przysięgam również, że nie ukarzę go (jej) za wyrażanie opinii w tych właśnie sprawach.”. Po czym podaje dziecku rękę, równocześnie gratulując mu nabytego prawa. Drugi z rodziców dodaje: „Ja również przysięgam brać pod uwagę zdanie tego młodego mężczyzny (tej młodej kobiety) w sprawach bezpośrednio go (ją) dotykających. Przysięgam również, że nie ukarzę go (jej) za wyrażanie opinii w tych właśnie kwestiach.”, po czym także podaje dziecku rękę gratulując mu nabytego prawa. W następnej kolejności gratulacje składają mu (jej) także pozostali goście, poczynając od Patronów.

Włączenie
Wiek: ok. 16 lat
(Dziecko otrzymuje prawo do równoprawnego brania udziału w dyskusjach dorosłych.)

Obrzęd rozpoczyna oficjalne powitanie gości. [Jeżeli zachodzi taka potrzeba, jedno z rodziców (lub dziecko, jeśli taka jest jego wola) objaśnia przebieg całego obrzędu Włączenia.]
Następnie jedno z rodziców kieruje do przyszłego dorosłego słowa: „Witam Cię [IMIĘ lub IMIONA] pośród nas, w gronie dorosłych. Od tej pory Twoje zdanie w dyskusjach z innymi dorosłymi będzie równie ważne, co zdanie któregokolwiek z nich.”, po czym wykonuje dowolny gest powitania. Następnie gestem i słowami: „Witaj wśród nas.” witają go kolejno pozostali obecni dorośli, przy czym najpierw robi to drugi z rodziców i Patroni.

Jestem bardzo ciekaw waszych opinii. Proszę tylko o nieumieszczanie komentarzy w stylu: “A po co komu rytuały?”, ponieważ ten wpis kieruję właśnie do osób, które odczuwają potrzebę ich spełniania.

Boże, błogosław ateizm
Ameba

W jednym przedziale pociągu jadą biskup katolicki i rabin. Rabin ogląda wspaniałe szaty biskupa i zagaduje:

- Oooo, być proboszczem to jest stanowisko, parafia, i tak dalej, na prawdę, znakomite stanowisko…

Biskup uśmiecha się zadowolony. A rabin ciągnie:

- No, ale tak całe życie być proboszczem? To chyba nuda?

Biskup na to:

- Jak się jest dobrym proboszczem, to można zostać ordynariuszem.

Rabin zachwycony:

- Noooo, tak, to coś, ordynariusz… Ale tak całe życie być tylko ordynariuszem?

Biskup nie traci fasonu i odpowiada:

- Z czasem, po dobrej posłudze, można zostać biskupem.

- Aaaaa, biskup, tak, to jest coś, purpura, władza… Wspaniałe stanowisko!… No, ale tak tylko na biskupie się zatrzymać?

Biskup już trochę zniecierpliwiony odpowiada:

- Jak się jest bardzo dobrym biskupem, to można zostać arcybiskupem!

Rabin zachwycony:

- Tak, tak, arcybiskup! To jest stanowisko…

Nietrudno się domyślić, że po chwili i to go nie zadowoliło:

- Ale tak całe życie arcybiskupem być? To trochę mało…

Twarz biskupa bliska jest już koloru jego szat:

- A arcybiskup może zostać papieżem!

Rabin aż podskoczył:

- Noooo, papież, to jest persona, cały kościół ma pod sobą, głowa państwa, to jest coś…

Po chwili rabin traci zachwyt i powiada:

- Ale tak na papieżu się zatrzymać… i nic więcej? Trochę słabo…

Biskup nie wytrzymał i wrzasnął:

- Przecież bogiem nie zostanę!!!

A rabin na to spokojnie:

- A widzi pan, jednemu z naszych się udało!

Widząc nasze społeczeństwo, w którym to inność rodzi złość, często pytamy się samego siebie – skąd taki pociąg ludzi do religi? Czy ludzie wierzą, ponieważ społeczeństwo od nich tego wymaga czy jednak poszukują jednak czegoś w sobie, by uchronić się od samotności?    Choć pewnie napisze to co każdy doskonale wie – religia ma swoisty przekaz metafizyczny. Każda religia zespalała społeczeństwo, a człowiek jako homonid, naczelny ssak – potrzebuje lidera, tak samo jak potrzebuje wroga. Dlatego każda religia wykorzystuje to swojego wroga – to Szatana, to heretyków. Zatem szary człowiek od wieków nie chciał zadawać pytań dotyczących życia i śmierci – miał bowiem je jasno opisane w starodawnych pismach.  Przekazywał zatem tą wiedzę swoim dzieciom, a one – przekazywały je swoim potomnym. Ten który nie potrafił się podporządkować – był odtrącany ze społeczeństwa, często nazywany heretykiem, szaleńcem. Ale czy to aby nie szaleństwo było napędem dla postępu? W społeczeństwach małomiasteczkowych często widzimy przykład swoistej “czarnej owcy”. Jeżeli ktoś jest inny – od razu jest odtrącany. Można tu dać przykład rodziny Świadków Jehowy jedynej na daną wieś. Co robi reszta społeczeństwa? “Nie baw się z tym dzieckiem” – krzyczą rodzice katolickich maluchów, a cała rodzina jest wyzywana od kociarzy. Niestety syndrom ten dotyka nasze społeczeństwo od pokoleń. Brak akceptacji wpływa niejako na bojaźń przez odtrącenie. Stąd też wielu ludzi boi się przyznać nawet do swoich innych przekonań. Skąd więc wiara  w Boga? Jak można przeczytać w artykule “Talent do religii” najnowsze badania wskazują na uwarunkowanie ewolucyjnie. Otóż krótko mówiąc – ludzie wierzą w Boga, bo daje im siłę i unikają przez to strachu przed opuszczeniem, samotnością. To było od wieków wykorzystywane poprzez hierarchów religijnych – otóż można się kłócić, ale wręcz “sprzedawanie” religii dawało takim ludziom władzę i możliwość kontroli. Jest to jednak oczywiste, choć wspominam o tym, iż religia od dawna ujednolicała społeczeństwo – dawała im cele i doktryny, które uwarunkowywały społeczność. W takich społecznościach szaman był traktowany jako łącznik z Bogiem. Nie bądźmy ślepi – żyjemy w takim samym społeczeństwie – jedyne co się zmieniło to, iż ewolucja techniczna poszła do przodu, jednak ludzie tacy jak papież, dalej są traktowani jako łącznik z Bogiem, a niekiedy i na równi z nim. Człowiek zatem szukał bożków, bogów – nie tyle co by zespolić dane społeczeństwo (co nie ukrywajmy-było jedną z przyczyn), ale po to by dać swojemu życiu prestiż – by odzielić ludzi od świata zwierząt. Coś ponad nim dawało mu siłę, chroniło go przed strachem i samotnością. Można stwierdzić, iż tak nas “zaprogramowała” natura, a już nawet Neandertalczycy wierzyli w życie pozagrobowe i czcili zmarłych. Dlatego stwierdzenie, iż jest jedna prawda o Bogu jest conajmniej nieprawidłowa. Dlaczego? Ponieważ – wiem, stwierdzam banał, jednak ludzie wierzą w to co przekazali im rodzice – tak zostali bowiem wychowani. Urodziłbyś się w Indiach, wierzyłbyś w co innego, a inne religie/filozofie traktowałbyś z dystansem. Także gdzie szukać prawdy? Otóż prawdy nie ma. I nigdy nie było. To w co wierzymy, jest bowiem tylko i wyłącznie pragmatycznym dążeniem do oświecenia. Od pokoleń ludzie nie musieli szukać odpowiedzi na pytania o sens życia, cel i wędrówkę – ponieważ mieli już te odpowiedzi zapisane. Dlatego po co pytać? Po co się starać? Prokrastynacja nie jest przecież problemem XXI wieku. Ci którzy zaczynali pytać o “coś więcej”, byli posądzani o czary, herezje itd. Teraz, w dobie globalizacji – gdzie nie ma granic, ludziom nie jest potrzebna sfera sacrum. Coraz więcej ludzi odchodzi od kościoła, nie tyle co ze względu na “płacenie podatków na kościół” jak to ma się w krajach zachodnich, a dlatego, iż nie czują się dobrze z myślą – “nie wierzę, to po co mam być w kościele?”. Jednak tu sprawa wygląda nieco inaczej, ponieważ jak na pewno wiecie – w społeczeństwach małomiasteczkowych inność naprawdę rodzi złość. Odejdziesz od wspólnoty – jesteś wyklęty. Jesteś złym, czarnym owcą. Dyskusje ateisty z wierzącym praktycznie zawsze mogą skończyć się kłótnią i oczernianiem o herezje. Bądźmy zatem szczerzy – jeśli jesteśmy ateistami/agnostykami – pokażmy wszystkim, iż nie jesteśmy fanatykami, a ludźmi dla których umysł i racjonalizm stoją na piedestale. Nie mogę jednak deprecjonować istoty religii, w końcu ona dała nam tak wiele. A jeśli nie? Co nam takiego dała religia? Na to pytanie należy odpowiedzieć sobie samemu. Bo każdy człowiek = inne zdanie, prawda?

Czytnik linii papilarnych zainstalowany w kościele zastępuje listę obecności. Rejestruje on odciski palców gimnazjalistów przed mszą i po jej zakończeniu.

Więcej: gazeta.pl

Zaufanie kościoła katolickiego do baranków bożych jest do prawdy imponujące. Proponuję każdemu wiernemu zainstalować obrożę do elektronicznego monitoringu, taką, jaką mają przestępcy spędzający wyrok w areszcie domowym. System zbierałby dane o położeniu wiernych, nie tylko w kościele, ale poza nim, gdzie – jak wiadomo – istnieje ryzyko, że wierny popełni czyn grzeszny. System powinien nie tylko zbierać dane, ale analizować je i alarmować, gdy np. wierny spotyka się z wierną należącą do innego mężczyzny. Wtedy system powinien wysłać SMS-a do męża kobiety zagrożonej zdradą w skutek bliskości innego wiernego, a do kapelana wysyłać maila o potencjalnym grzechu, z którego wierny i wierna powinni się niebawem wyspowiadać.

Kościół + systemy informatyczne = powszechna szczęśliwość

W akcję zaangażował się Biff Byford z grupy Saxon, który został “światowym ambasadorem pokoju heavy metalu”. Okazją do uskutecznienia pomysłu będzie spis powszechny, podczas którego miłośnicy ostrej muzyki na pytanie o religię mają odpowiadać “heavy metal”.

Mimo, że w ciągu zaledwie tygodnia inicjatywę poparło 10 000 fanów metalu korzystających z Facebooka, pojawiły się głosy sceptyczne, które przypominają, że w poprzednim spisie powszechnym 390 tys mieszkańców Królestwa przyznało się do religii “Jedi” – tak, zakonu Jedi z Wojen Gwiezdnych. Nie wystarczyło to jednak do ustanowienia “Jedi” oficjalną religią.

Niech humorystyczna strona mocy będzie z wami!

Więcej w magazynie telegraph.co.uk

http://wp.tv/i,STREFA-WOLNYCH-MYSLI,catid,2214650,klip.html?ticaid=597ea

Kolejne kontrowersyjne zmiany dotyczą roty przysięgi prezydenta, premiera, ministrów i parlamentarzystów które kończą się słowami “Tak mi dopomóż Bóg” (istnieje możliwość odstępstwa od reguły). Dziś Rota nie zawiera tych słów ale zaprzysiężony ma prawo je dodać.

Projekt konstytucji IV RP gwarantuje też ochrona życia “od poczęcia do naturalnej śmierci”. Jest to próba skrytej walki z in vitro i eutanazją.

PiS postanowił w nowej konstytucji obronić też symbole chrześcijańskie co jest następstwem wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w sprawie krzyża we włoskiej szkole. Oraz walczyć z falą legalizacji związków homoseksualnych w na świecie i zapisać w konstytucji że małżeństwo to związek mężczyzny i kobiety.

Jak dla mnie Ta IV RP była by wielkim powrotem do średniowiecza….