Ileż to razy, Drogi Czytelniku, zadawałeś sobie –zwłaszcza po lekturze „Faktów i Mitów” –takie pytanie: czy byłbym dobrym księdzem, gdyby tak na mnie wżyciu padło, gdyby coś się inaczej potoczyło, jakiś przypadek, jakiś traf, nagłe olśnienie, zwane powołaniem?

I co to w ogóle znaczy „dobry ksiądz”? Bo co innego znaczy być „dobrym księdzem” dla parafian, a co innego dla ekscelencji biskupa, a jeszcze co innego –dla Boga. Jeśli On w ogóle istnieje i dodatkowo podobnymi pierdołami się zajmuje.

Nasza psychozabawa (skonstruowana wspólnie z psychoanalitykiem) pomoże Ci odpowiedzieć na to pytanie. Czy byłbyś dobrym, czy złym księdzem, i dla kogo dobrym lub złym? Po przeczytaniu pytania zakreśl tylko jedną odpowiedź –tę, która najbardziej trafia Ci do przekonania i jest najbliższa Twoim zapatrywaniom.

Po dokończeniu zabawy zsumuj punkty (nie oszukuj, przecież i tak nikt oprócz Ciebie nie będzie znał wyniku) i przeczytaj stosowną charakterystykę.

MAREK SZENBORN

1. Na Twoją ewentualną karierę duchownego, a więc na pójście do seminarium, mógłby mieć wpływ:

A–sposób wychowania (rodzina, szkoła, środowisko)

B –ksiądz, który zaraził Cię religijnością i przekonał o powołaniu lub wytłumaczył, że to intratna profesja

C –Bóg, święci, aniołowie itp. byty, które objawiły Ci się we właściwym momencie

D –nikt nie mógłby Cię przekonać do założenia sutanny

2. Czy we wczesnej młodości istotny wpływ na Twój rozwój miały jakieś autorytety:

A–rodzina(ojciec, matka, ktoś ważny w najbliższym otoczeniu)

B – Kościół (katecheta, proboszcz, biskup, papież)

C – szkoła (nauczyciel, trener, koledzy)

D – nie miałeś żadnych autorytetów

3. Czy Twoja sytuacja materialna w młodości była:

A – kiepska

B – przeciętna

C – dobra

D – doskonała

4. Płcią przeciwną zacząłeś interesować się w wieku:

A –12 lat

B –16 lat

C – później

D – w ogóle nie interesowałem się płcią przeciwną

5. Czy w młodości odczuwałeś potrzebę:

A – dominacji nad rówieśnikami, przywództwa

B – poczucia bezpieczeństwa i spokoju

C – przynależności dookreślonej grupy

D – nie odczuwałem żadnej potrzeby aktywności społecznej

6. Czy miałeś w dzieciństwie zwierzątko:

A – nie miałem, ale chciałem mieć

B – chciałem mieć i miałem

C – nie chciałem, ale miałem

D – nie chciałem mieć inie miałem

7. Czy rozumiesz ludzi, którzy się modlą:

A–oczywiście, każdy niech robi to, co uważa za stosowne

B –nie, to zabobon i idiotyzm

C –to zabobon, ale jeśli komuś w czymś to pomaga, to niech się modli

D –oczywiście, modlitwa naprawdę pomaga

8. Czy zdarzyło Ci się modlić:

A–tak, ale tylko w młodości pod presją rodziców

B –czasem, zależnie od sytuacji

C –nigdy

D –często się modlę

9. Czy myślisz o Bogu, że to:

A–byt realny i wszechpotężny

B –byt, dzięki któremu można coś załatwić

C –nie myślę o Bogu w ogóle

D –śmieszny zabobon

10. Pieniądze są dla Ciebie:

A–środkiem do celu

B –celem samym w sobie

C –czymś nieistotnym

D –czymś potrzebnym tylko do tego, by przeżyć

11. Czy oszczędzasz pieniądze:

A–tak, na czarną godzinę

B –tak, na lokacie, bo chcę pomnażać kapitał

C –nie, bo nie bardzo mam z czego

D –nie, w ogóle o tym nie myślę

12. Czy pożyczyłbyś komuś pieniądze:

A–w ostateczności

B –tak

C –tak, ale tylko na jakiś procent

D –nie, nigdy nie pożyczam pieniędzy

13. Czy uważasz, że taca lub kolęda to dobry sposób finansowania Kościoła:

A–nie

B –tak, pod warunkiem pełnej dobrowolności

C –nie, Kościół powinien być finansowany ze specjalnego podatku

D –tak, ale to zbyt mało inie wystarcza

14. Czy przestrzegasz Dekalogu:

A–tak, ale tylko w rozumieniu dobra lub zła

B –tak, ściśle

C –nie, to przestarzałe prawa

D –tak, ale tylko czasem

15. Czy znasz Pismo Święte:

A–tak, doskonale

B –nie, wcale

C –na ile tego wymaga tzw. wiedza ogólna

D –mniej więcej

16. Czy lubisz się stroić:

A–nie

B –tylko na wyjątkowe okazje

C –nie interesuje mnie ubiór

D –tak, bardzo

17. Czy lubisz budzić zainteresowanie, być w centrum uwagi:

A–tak

B –tak, ale tylko wtedy, gdy mam coś ważnego dopowiedzenia

C –nie, nigdy

D –nie, ale muszę

18. Czy lubisz dzieci:

A–tak

B –nie bardzo

C –zdecydowanie nie lubię

D –to zależy, jakie te dzieci są

19. Czy wolisz towarzystwo:

A–dzieci płci męskiej

B –dzieci płci żeńskiej

C –bez różnicy

D –to jest pytanie nie na miejscu

20. Czy jesteś wierzący:

A–nie

B –tak

C –nie wiem

D –jestem agnostykiem

21. Czy Twój stosunek do przełożonych jest:

A–oparty na partnerstwie

B –na strachu

C –staram się nie mieć przełożonych

D –na normalnych relacjach: przełożony–podwładny

22. Czy Twój stosunek do podwładnych cechuje:

A–władczość

B –rzeczowość

C –partnerstwo

D –każdy powinien znać swoje miejsce

23. Czy uważasz, że życie seksualne człowieka:

A–jest jego sprawą

B –powinno podlegać normom kulturowym

C –powinno podlegać normom religijnym

D –powinno podlegać prawnym normom cywilizacji

24. Czy aborcja to:

A–zło w każdej sytuacji

B –osobista sprawa obojga rodziców

C –zło, ale są sytuacje, które ją dopuszczają

D –dopuszczalny środek „antykoncepcyjny”

25. Najbardziej boisz się gniewu:

A–Boga

B –ludzi

C –swoich zwierzchników

D –nikogo i niczego się nie boję

Teraz podlicz punkty, sumując je według następującego klucza:

po 3 punkty za zaznaczenie odpowiedzi 1B, 2B, 3A, 4D, 5A, 6D, 7B, 8C, 9C, 10B, 11B, 12C, 13D, 14D, 15C, 16D, 17A, 18D, 19A, 20A, 21B, 22A, 23C, 24A, 25C;

po 2 punkty za zaznaczenie odpowiedzi 1C, 2A, 3C, 4C, 5D, 6C, 7D, 8A, 9D, 10A, 11A, 12D, 13C, 14B, 15B, 16C, 17D, 18C, 19B, 20C, 21C, 22D, 23B, 24D, 25A;

po 1 punkcie za odpowiedzi 1A, 2C, 3B, 4A, 5B, 6A, 7C, 8D, 9B, 10C, 11D, 12A, 13A, 14C, 15D, 16A, 17C, 18B, 19C, 20D, 21A, 22B, 23D, 24B, 25D;

0 punktów za odpowiedzi 1D, 2D, 3D, 4B, 5C, 6B, 7A, 8B, 9A, 10D, 11C, 12B, 13B, 14A, 15A, 16B, 17B, 18A, 19D, 20B, 21D, 22C, 23A, 24C, 25B.

Od 0 do 35 punktów:

Gdybyś przypadkiem zechciał zostać osobą duchowną, to masz przed sobą pewne perspektywy, ale raczej nie w Polsce i chyba jednak nie w katolicyzmie. Jeśli nawet znalazłbyś jakieś uznanie w oczach Boga –a zatem jego poparcie w ewentualnej karierze –to już na wstępie zostałbyś udupiony przez miejscowego biskupa, który albo sam, albo przy pomocy Twojego proboszcza wyjaśniłby Ci, że sutanna nie jest strojem dla Ciebie. Brak Ci bowiem w tym fachu „przymiotu” podstawowego: bezwzględności i kompletnego nieliczenia się ze zdaniem innych. To znaczy nie potrafisz lekceważyć wszystkich poza przełożonymi –proboszczem, biskupem czy kardynałem. Twoim prawdziwym bogiem nie są pieniądze, a w tym fachu powinny być. Łamiąc codziennie tę podstawową prawdę wiary (Bóg = pieniądz), naraziłbyś się na nieustanne szykany swoich przełożonych i pozostał wikarym po kres swoich dni. Apotem trafiłbyś do katolickiego piekła. O tym, że jesteś bardzo przyzwoitym człowiekiem, nie dowiedzieliby się nawet Twoi parafianie, więc może lepiej spożytkować swój zapał winnej sferze aktywnego służenia bliźnim? Bardzo namawiamy!

Od 36 do 60 punktów:

Cóż, jesteś, bracie, urodzonym konformistą. Nawet nie takim złym człowiekiem, nie do końca przynajmniej, tylko takim, który potrafi przystosować się do każdej sytuacji. I wkażdej mu jest dobrze. Pod warunkiem, że własny interes i własne ego nie doznają zbyt dużego uszczerbku. Jesteś gotowy modlić się do Boga, do biskupa czy wreszcie do kogokolwiek, kogo Ci wskażą, pod warunkiem świętego spokoju i niemartwienia się o jutro. To trochę takie przesypianie życia, no ale jeśli Ci z tym wygodnie… Jakim byłbyś księdzem? To zależy od sytuacji, w jakiej byś się znalazł. Mógłbyś zostać nawet i przyzwoitym, lubianym przez ludzi duszpasterzem –pod warunkiem, że właśnie tego oczekiwaliby od Ciebie Twoi zwierzchnicy. A ponieważ niemal nigdy tak nie bywa, byłbyś jednym z setek proboszczów średniej parafii –usłużnym wobec hierarchii, mało przejmującym się ludzkim losem. Czyli kapłanem na warunki polskie standardowym i modelowym.

Od 61 do 75 punktów:

Nie sądzimy, by jakiś Czytelnik „FiM” mógł zdobyć taką liczbę punktów. Jeśli jednak tyle punktów nazbierałeś, to znaczy, że naszą ZABAWĘ potraktowałeś jako zabawę i dla hecy dawałeś przeciwne odpowiedzi. Bo jeśli nie, to strach pomyśleć, jakim jesteś człowiekiem. I jakim byłbyś „wspaniałym, wręcz urodzonym” księdzem. Posada proboszcza, że o wikarym już nie wspomnimy, to znak, że ktoś się po prostu na Tobie nie poznał. Ty zajdziesz wyżej. Znacznie wyżej. Gdyby tylko

było to możliwe, zostałbyś samym „Bogiem”, podłożywszy świnię swojemu poprzednikowi, ale na razie zadowolisz się posadą biskupa z szansą na arcybiskupstwo, kardynalstwo i prymasostwo. Masz ku temu wszelkie potrzebne przymioty: nie liczysz się z Bogiem, o którym mówisz, za nic masz ludzi, a podwładnych traktujesz wyłącznie jako siłę pociągową. Inna rzecz, że wielu z nich do niczego innego się nie nadaje. Na szczęście takich jak Ty jest w Polsce mniejszość.

Źródło: Fakty i Mity

***

Wyszło mi 35 punktów, czyli na granicy księdza-nieudacznika i księdza przeciętniaka. Powinnam się cieszyć, czy wręcz przeciwnie? To pytanie chyba nie da mi spać dziś w nocy.

Wedle tego testu idealny ksiądz poza stereotypowym zainteresowaniem pieniędzmi i ministrantami ma kilka innych ciekawych cech: Nigdy nie myśli o bogu, „dla którego” pracuje, nie modli się, a modlitwę innych uważa za niezrozumiały idiotyzm, treść swojej świętej księgi zna i przestrzega w stopniu podobnym do szarego obywatela, no i przede wszystkim… jest ateistą.

Ciekawa jestem ile osób czytających Boskiego Ateistę nadaje się na cud-księdza. W końcu wiele z nas może się pochwalić niektórymi z tych przymiotów. I żeby ktoś się nie poczuł nazwany pedofilem, to mam na myśli: niewiarę, niepraktykowanie obrzędów i niezrozumienie dla takich praktyk.

Ramen,
chochlik

Bluźnierstwo to według nowego prawa „opublikowanie lub wypowiedzenie treści w sposób oczywisty nadużywających lub obraźliwych wobec kwestii świętych dla którejkolwiek religii, przez co w sposób umyślny wzbudza się oburzenie znacznej liczby wyznawców tej religii”. Władze twierdzą, że jest ono konieczne, by zaktualizować przepisy jeszcze z lat 30., które chronią religię katolicką, lecz nie chronią innych wyznań.

Grupa Atheist Ireland uznała, że nowe prawo jest „zarówno śmieszne, jak i niebezpieczne, bo średniowieczne prawa religijne nie mają miejsca w nowoczesnej, świeckiej republice, gdzie prawo powinno chronić ludzi, a nie idee”. Tłumaczy, że choć przez wieki wyspa była głęboko katolicka, to w ostatnich dziesięcioleciach społeczeństwo odwróciło się od religii. Dziś więcej niż o prawdach wiary mówi się o pedofilii i innych nadużyciach wśród księży.

Atheist Ireland szykuje teraz ogólnokrajową kampanię, by domagać się cofnięcia prawa. Na razie postanowiła się przekonać, czy faktycznie może spotkać ją kara za „bluźniercze” wypowiedzi. Na swej stronie internetowej opublikowała szereg cytatów sławnych ludzi, np. pisarza Salmana Rushdiego („Idea świętości to jedna z najbardziej konserwatywnych idei w jakiejkolwiek kulturze, bo próbuje zmienić inne idee: niepewność, postęp, zmianę w zbrodnie”) czy islandzkiej piosenkarki Björk („Buddyści twierdzą, że wracamy na świat jako zwierzęta, czyli niższe istoty. Zwierzęta nie są niższymi istotami, są takie jak my. Ja mówię więc: p buddystów”). Są tam też słowa Benedykta XVI z 2006 r., który cytując bizantyjskiego cesarza, stwierdził: „Pokaż mi, co nowego przyniósł Mahomet, a ujrzysz tylko to, co złe i nieludzkie: choćby to, że nakazał, by wiarę, którą głosił, szerzyć mieczem”. Wypowiedź papieża oburzyła wtedy wielu muzułmanów.

Boże Ciało nie tylko dla katolików – postulują Pastafarianie i uroczyście spożywają… makaron. – Jest to ciało naszego boga, Latającego Potwora Spaghetti, który stworzył świat i dotyka nas swoją makaronową macką – wyjaśniła Kinga, jedna z organizatorek posiłku na szczecińskich Jasnych Błoniach.

- Stwierdziliśmy, że skoro jest dzień wolny, ustanowiony przez państwo, to jest on po to, żeby świętować. Postanowiliśmy stworzyć własne święto i spożyć ciało naszego boga, Latającego Potwora Spaghetti, bo przecież nazywa się ono Boże Ciało – wyjaśniła Kinga. Pastafarianie (słowo będące mieszanką pasta, czyli włoskiego makaronu, i rastafarianina) chcą, żeby dzień wolny dla wszystkich nie był świętem tylko jednej religii, stąd uroczysty posiłek w szczecińskim parku.

Kinga z kamienną twarzą zapewniła, że to poważna uroczystość. – Tak, to prawdziwa religia, w niektórych krajach zarejestrowana jako kościół, w Polsce jeszcze nie – dodała.

Protest przeciw nauczaniu kreacjonizmu

Pastafarianizm narodził się w czerwcu 2005, kiedy to 24-letni wówczas absolwent fizyki Bobby Henderson wysłał otwarty list do Board of Education (Rady Edukacji) w stanie Kansas. Była to odpowiedź na debatę, czy należy dać teorii Inteligentnego Projektu, zwanej także kreacjonizmem (zakłada ona, że są naukowe dowody na to, że świat został stworzony przez istotę wyższą), równouprawnienie względem teorii ewolucji i równy czas w nauczaniu na lekcjach biologii).

Henderson w liście wyraził zaniepokojenie, że uczniowie będą poznawać tylko jedną, to jest chrześcijańską, wersję inteligentnego projektu i zgłosił formalną prośbę o nauczanie tej, w którą wierzy on i „10 milionów ukrytych wyznawców” – to jest w stworzenie świata przez Latającego Potwora Spaghetti.

Tylko w kostiumie pirata

– Głęboko wierzymy, że druzgocące naukowe dowody wskazujące na ewolucję to czysty przypadek. Mamy swoje dowody na to, że to Latający Potwór Spaghetti stworzył wszechświat. Nikogo z nas oczywiście przy tym nie było, ale mamy pisemne świadectwa, że tak to się odbyło – napisał Henderson, parodiując argumenty kreacjonistów. I dodał:

- Jestem pewien, że zdaliście sobie już sprawę, jak ważne jest, żeby wasi uczniowie byli uczeni tej alternatywnej teorii. Ponadto jest brakiem szacunku nauczanie naszych wierzeń w innym stroju niż wybrany przez Niego, czyli oczywiście pełnym kostiumie pirata. To niezmiernie ważne, ale niestety nie mogę szczegółowo wyjaśnić, dlaczego, bo obawiam się, ze list będzie za długi. Krótko mówiąc, On się gniewa, jeśli tego nie zrobicie.

Równy czas na wszystkie trzy teorie

A na końcu listu napisał: – Myślę, że wszyscy nie możemy się doczekać, kiedy wszystkie trzy teorie dostaną równy czas w klasach w całym kraju, a wreszcie na świecie: jedna trzecia czasu na Inteligentny Projekt, jedna na Latający Potwór Spaghettizm (Pastafarianizm) i jedna trzecia na logiczne przypuszczenie oparte na przytłaczających i obserwowalnych dowodach.

Henderson umieścił swój list na własnej stronie internetowej, a gdy jego „religia” została najpierw podchwycona przez blogerów, a potem napisały o niej mainstreamowe media. Dziś wielu ateistów deklaruje w spisach powszechnych wiarę w Latającego Potwora Spaghetti, jego kościół jest też w kilku krajach zarejestrowany.

kaw/iga

Źródło: TVN

Bonus dla wytrwałych, którzy doczytali do końca: Jak klikniecie w linka źródłowego (i przeczekacie reklamę) zobaczycie filmik ;)

Ramen,
chochlik

Dlaczego tylko niektórych religii, zapytacie. Pewnie dlatego, że przy przeszło 150 zarejestrowanych w naszej ojczyźnie kościołach i związkach wyznaniowych ustanawianie dniami wolnymi świąt wszystkich religii, spowodowałoby brak dni niewolnych od pracy. My, pastafarianie, czujemy się pokrzywdzeni sytuacją, w której to nie Halloween, nie Ramendan i, co naprawdę straszne, nie Międzynarodowy Dzień Mówienia Jak Pirat zostały mianowane świętami godnymi dnia wolnego dla wszystkich Polaków. My też chcemy mieć swoje dni ustawowo wolne! Z drugiej strony rozumiemy opisane powyżej ograniczenia.

Piraci, to radośni, pokojowo nastawieni do świata odkrywcy, więc odkryliśmy pokojowy sposób zmiany tej niekomfortowej sytuacji. Skoro dni ustawowo wolne już istnieją, to doróbmy do nich odpowiednie święto! Najbliższy taki dzień będzie miał miejsce 23. czerwca i nosi on nazwę „Boże ciało”. Uważamy, że to idealna nazwa dla nowego makaronowego święta. Wszak nasz Węglowodanowy Stwórca nakazał nam czynić potrawy na swoje podobieństwo i spożywać je co najmniej raz w tygodniu.

Postanowiliśmy więc, że Szczecińska Załoga Pastafariańska spróbuje zainicjować nową tradycję uroczystego jedzenia makaronu w Boże ciało w gronie współwyznawców. Spróbuje, bo dalsze losy święta zależą przede wszystkim od odzewu wyznawców FSM, Jego sympatyków i miłośników makaronu.

***

Jeśli chcecie celebrować to wydarzenie razem z nami, to weźcie mąkę, warzywa i (ewentualnie) mięso i sporządźcie potrawę na Jego podobieństwo. Przynieście ją pod pomnik Trzech orłów 23. czerwca (czwartek) o 15:00, rozsiądźcie się na trawniczku i ciesząc się towarzystwem innych Piratów i ich sympatyków spożywajcie w pokoju.

Mile widziane stroje pirackie lub chociaż opaski na oko. Jego Mackowatości mili są ludzie spożywający spaghetti w stroju Pirata!

Święty sos skapnie na Was jeśli przekażecie informację o tym wydarzeniu swoim znajomym!
W tym celu możecie też użyć tego lub tamtego linka.

W związku z koncertem w katedrze p.w. Świętego Jakuba, we wtorek [19 kwietnia 2011- przyp. chochlik] od godziny 21:10 wprowadzone zostaną zmiany w kursowaniu linii tramwajowych 2, 7 i 8.

Linie tramwajowe 2, 7 i 8 udające się w kierunku Basenu Górniczego od godziny 21:09 kierowane będą od przystanku Brama Portowa do pętli Potulicka wg normalnych rozkładów jazdy.

Na odcinku Brama Portowa (przystanek obok KFC, nawrót przez ulicę Bogurodzicy) do pętli Basen Górniczy (postój przy dyspozytorni) uruchomiona zostaje linia zastępcza autobusowa 807, która kursowała będzie po trasie linii tramwajowych, z obsługa przystanków pośrednich – Wyszyńskiego, Energetyków, Baltona, Parnica, Merkatora.

Autobusy kursować będą z 10-minutową częstotliwością.

Źródło: Głos Szczeciński

Aby nieco naświetlić nietubylcom zawiłości szczecińskiej geografii poświęciłam się i narysowałam plan interesującego nas w tym przypadku fragmentu miasta:

Przystanek na Bramie Portowej (przy KFC), zaraz za granicą mapki (no co? nie jestem mistrzynią kadrowania!) będzie ostatnim na normalnej trasie naszych bohaterskich tramwajów. Dalsze odcinki ich długiej trasy będą realizować autobusy.

Z powyższego wynika, że koncert w katedrze (podkreślam W, nie na placyku przed, nie na ulicy za, bez jakiegokolwiek przemarszu którąkolwiek ulicą, a nawet nie na dachu)  wymaga zamknięcia ulicy dla ruchu tramwajów i tylko tramwajów, tak nam dopomóż Makaronie. Jedyna możliwa dla prawobrzeżnych pasażerów komunikacji miejskiej droga do domu zostanie skomplikowana ponieważ niedaleko odbędzie się koncert.

• Nie jest to spowodowane tym, że  tramwaje zbyt hałasują i by zagłuszały koncert, bo wtedy zamkniętoby całą ulicę. Problem hałasu jest podnoszony przy okazji tymczasowej siedziby opery (w namiocie) przy tym samym moście, ale po drugiej stronie rzeki. Pomysł jest taki, żeby całkiem zamykać tam ruch na czas koncertów.
• Nie jest to spowodowane tym, że tramwaje są nie dość miłe bogu, bo dzielnie woziły na sobie flagi narodowe po śmierci poprzedniego Miłościwie Nas Dojącego i przy wszelkich innych ichnich świętach. Nawet nie wspomnę o reklamach „duchowej adopcji poczętego dziecka”, którą ostatnio widuję na telewizorkach autobusowo-tramwajowych.
• Nie jest to spowodowane tym, że ludzie w duchowym uniesieniu będą mieli ograniczony kontakt z rzeczywistością i nie poradzą sobie z przejściem przez pasy, bo pasów nie ma- jest kładka nad jezdnią, której nie da się nie zauważyć i ominąć. Niech żyje zamiłowanie naszych przodków do usypywania wielkich wałów ziemi!
• Nie jest to spowodowane potrzebą ograniczenia nadmiernego napływu ludności na imprezę, bo cena biletów (75zł) skutecznie odstrasza amatorów rozrywek, a jak już stać mnie na taki bilet, to i pewnie stać na taksówkę, a nie byle tramwaj.
• Może jest to spowodowane jakimś nadzwyczajnym poborem prądu przez katedrę w czasie przedstawienia albo coś? To mi przypomniało film (nie pomnę tytułu), gdzie ludzie na spotkaniach jakiejś grupy modlitewnej czuli „wewnętrzne ciepło”, a potem się okazało, że cały budynek kościoła był gigantyczną mikrofalówką. Zupełnie nie wiem skąd to skojarzenie…
• Może jest to spowodowane obawą o zbyt duże wibracje i rozsypanie się budynku w drobny mak. W końcu jak taki organista da w gwizdek i to niejeden i w efekcie ściana budynku wejdzie w rezonans, to taki tramwaj swoim terkotaniem zakłóci rytm drgań i tragedia gotowa!
• Może po prostu taka jest wola boża!

No dlaczego?!

Z pomocą w odpowiedzi na to pytanie przychodzi inny artykuł, który głosi:

W okolicach katedry musi być cicho (koncert będzie rejestrowany przez telewizję), więc tramwaje przejeżdżające ul. Wyszyńskiego (linie 2,7,8) skierowane zostaną na inną trasę.

Źródło: Gazeta.pl

przechodnie mają chodzić na paluszkach, kierowcy moga tylko zjeżdżać w dól przy wyłaczonym silniku, mieszkańcy okolicznych domów maja zakaz słuchania radia, telewizji itp, psy nalezy uśpic by nie wyły, koty zaczopowac by nie miauczały….
i bedzie cisza i bedzie sztuka….
i tylko pytanie ile osób przyjdzie do katedry w środku tygodnia, by posłuchac koncertu za 75 zł sztuka bilet?

Moze jeszcze prad na dzielńicy trzeba wyłączyć by tv nie grały za głośno? Księdzu proboszczowi sie całkiem juz w dupie poprzewracalo?

Dziś wieczorem mam ochotę posłuchać w domu Vivaldiego, czy też mogę do ZDiTM wystąpić o wyłączenie z ruchu ulicy?

Jednocześnie warto przypomnieć, że Filharmonię w Szczecinie buduje się tuż przy najruchliwszym skrzyżowaniu… tam, to będzie organizacja ruchu/akustyka.

Od poniedziałku francuskie muzułmanki nie mogą zasłaniać twarzy

Zakaz zasłaniania twarzy burkami wywołuje spore emocje, bo Francja właśnie spiera się o to, co wolno wyznawcom proroka w kraju, który chlubi się swoją laickością

Chodzi o ustawę przyjętą w październiku 2010 r., która zakazuje zasłaniania twarzy muzułmańskim kobietom, ale i wszystkim innym osobom, np. piłkarskim kibolom. Za złamanie zakazu grozi mandat 150 euro i obowiązkowy kurs wychowania obywatelskiego. O wiele surowsze kary grożą osobom, np. mężom czy ojcom, którym udowodnionoby zmuszanie do zasłonięcia twarzy: 30 tys. euro grzywny i do roku więzienia.

Według policyjnej instrukcji, którą ujawnił dziennik „Le Figaro”, policjanci będą mogli jedynie „perswadować” kobietom, aby zdjęły chustę, a w żadnym wypadku jej nie zrywać. Sprawa i tak jest jednak gorąca. W niedzielę przeciwnicy nowego prawa próbowali demonstrować w Paryżu. Władze jednak na to nie pozwoliły, twierdząc, że organizatorzy wzywali do przemocy i nienawiści rasowej i że za wezwaniami do demonstracji stoją osoby podejrzewane o powiązania z terroryzmem. Zatrzymano 61 osób, w tym 19 kobiet. Większość później wypuszczono, lecz kilkoro nielegalnych imigrantów pozostało w areszcie.

***

Pierwsze aresztowania za burkę we Francji

Dwie kobiety w burkach zostały zatrzymane w poniedziałek rano przez policję przed paryską katedrą Notre Dame.

Kobiety były częścią większej demonstracji przeciwko zakazowi, który dziś wszedł w życie. Francja jest drugim, po Belgii, krajem Europy, w którym nie wolno nosić burek.

Według instrukcji francuskiego MSW policjanci nie mogą prosić kobiet o zdjęcie burki. Mogą je natomiast zabrać na posterunek, gdzie taka prośba zostanie im postawiona.

Kobietom noszącym burki grozi we Francji 150 euro grzywny. Mężczyźni, którzy zmuszają swe żony lub krewne do noszenia burek, mogą zostać skazani nawet na rok więzienia.

Źródło: Gazeta.pl

Komentarz mojego średnio rozgarniętego szwagra: „A co z komandosami? Oni też nie mogą zasłaniać twarzy?”

Ramen,
chochlik

Shaminder Puri (Brytyjczyk hinduskiego pochodzenia, absolwent Uniwersytetu Warszawskiego) od prawie dwóch lat jest w konflikcie ze strażnikami granicznymi z lotniska na Okęciu. Oni domagają się od niego zdejmowania turbanu, on się na to nie zgadza, tłumacząc, że dla praktykującego sikha bezpodstawne domaganie się zdjęcia tego nakrycia głowy to zniewaga. – Mogę zdjąć turban, jeśli zapiszczy bramka – tłumaczy. A jeśli nie piszczy, to oczekuje, że strażnicy dadzą mu spokój.

Straż graniczna obstaje przy swoim, twierdząc, że priorytetem jest dla niej bezpieczeństwo pasażerów. A w turbanie można np. coś ukryć. Stąd kontrole. Jednak od czasu kiedy o Purim zrobiło się w Polsce, funkcjonariusze jakby trochę mu odpuścili. Kilka razy udało mu się odlecieć z Okęcia bez zdejmowania turbanu.

Aż do poprzedniej niedzieli. 20 marca Shaminder Puri leciał z Warszawy (z przesiadką we Frankfurcie) do Ammanu, stolicy Jordanii. Przeszedł jak zwykle przez bramkę, a potem strażnik poprosił go do pokoju, w którym dokonuje się kontroli osobistej. Tam znów musiał zdjąć turban.

- To był ten sam strażnik, który kontrolował mnie już trzykrotnie. Zresztą potwierdził, że mnie pamięta – relacjonuje sikh. – Poprosiłem, aby skontrolował mnie manualnie, ale odmówił. Powiedział, że muszę zdjąć turban. Nie mogłem zrezygnować z tego lotu, więc zrobiłem to, co kazał – dodaje rozgoryczony.

Kilka dni wcześniej Shaminder Puri był z wizytą u dyrektora departamentu Azji i Pacyfiku w MSZ. – Pan dyrektor powiedział, że straż graniczna jest gotowa do rozmów. „Dlaczego nie rozmawiacie?” – zapytał. Jak mamy rozmawiać, skoro nic się nie zmienia w ich zachowaniu?

Shaminder Puri twierdzi, że bramka nie piszczała. Straż graniczna zaprzecza.

- Przejście pana Puriego przez bramkę wzbudziło sygnał alarmowy – zapewnia chor. Joanna Rokicka z Nadwiślańskiego Oddziału Straży Granicznej. – Mam przed sobą notatkę, w której jest to wyraźnie odnotowane. I to był bezpośredni powód zaproszenia do kontroli osobistej. Nasi funkcjonariusze są bardzo wyczuleni na kwestie związane z poszanowaniem przekonań religijnych. Podchodzimy do tych spraw bardzo delikatnie – podkreśla.

Co więcej, zdaniem strażników Shaminder Puri zachowywał się bardzo niegrzecznie, stracił nad sobą panowanie i powiedział kilka słów za dużo. W kwietniu ma się stawić na przesłuchanie i niewykluczone, że usłyszy zarzut znieważenia funkcjonariusza publicznego.

Gdyby tak się stało, byłby to już trzecie proces, w którym Puri spotkałby się na sali sądowej ze strażnikami. W sądzie okręgowym dobiega właśnie końca sprawa, w której sikh domaga się przeprosin i 30 tys. na cel społeczny od komendanta głównego SG za naruszenie jego dóbr osobistych. Inna sprawa czeka na rozpoznanie w sądzie rejonowym. SG chce ukarać Puriego grzywną za utrudnianie kontroli na lotnisku, ale sąd uznał, że przepis, na który powołują się strażnicy, może być niezgodny z konstytucją. Sprawa odbędzie się dopiero, kiedy ów przepis oceni Trybunał Konstytucyjny.

Źródło: Gazeta

Ramen,
chochlik

***

Nie bez powodu „Małego księcia” przerabiałam jako lekturę szkolną dopiero w ósmej klasie. Jest to historia tylko pozornie przeznaczona dla dzieci. Wprawdzie nieletni przeczyta ją bez większego uszczerbku na zdrowiu psychicznym, ale nie łudźmy się, że samodzielnie i w całości zauważy lub, co jeszcze mniej prawdopodobne, zrozumie „drugie dno” książki. Wszak jedną z cech wczesnomłodzieńczego wieku jest nieumiejętność odczytywania metafor.

Być może jest to porównanie nieco na wyrost, ale podobnie jest z metaforami, porównaniami i treścią zawartą między wersami w „Zadziwiającym Maurycym i jego uczonych szczurach” Terry’ego Pratchetta. We wszelkich klasyfikacjach „Zadziwiający Maurycy…” (gratulacje dla autora za jakże krótki i łatwy do zapamiętania tytuł) umieszczany jest w szufladce „książki dla młodego czytelnika”, co nie do końca pokrywa się z moimi odczuciami. Owszem, maluch który dopiero co nauczył się czytać chętnie prześledzi przygody cwanego, chciwego kota manipulującego stadem „uczonych”, a mimo to bardzo naiwnych, szczurów. Możliwe jednak, że przeoczy na przykład pojawiającą się już na pierwszej stronie uwagę: „…to po prostu opowieść o ludziach i szczurach. A niekiedy najtrudniej określić różnicę między człowiekiem a szczurem.”

„Jesteśmy Przemienione. Nie jesteśmy jak inne szczury.”

Na pierwszej stronie, jak i na początku każdego kolejnego rozdziału, bardziej zwróci młodociany uwagę na, opatrzone całkiem przyjemnymi dla oka obrazkami, cytaty z książki „Przygody Pana Królika”. Tak, tak, są rysunki! By dopełnić wizerunku książki dla dzieci posłużono się sympatyczną szatą graficzną obejmującą wspomniane właśnie „króliczkowe” początki rozdziałów, kilka próbek obrazkowego pisma szczurów oraz, moje ulubione, malutkie szczurki strzegące numeru każdej kolejnej strony. W nagłówkach stron są jeszcze kocie głowy, ale nie wspominajmy o nich- mają zbyt złowieszcze miny, jak to koty. Wszystkie te dodatki są dozowane w zjadliwych dla dorosłego ilościach i kolorach (czerń i biel).

Po przebrnięciu przez atrakcje zaserwowane przez artystów grafików przechodzimy do historii szczurów, które dopiero po fakcie wpadły na genialne w swojej prostocie ostrzeżenie: „Nigdy nie jedz niczego co świeci.” Świecące coś zostało spożyte, w efekcie czego szczury zaczęły myśleć na ludzki sposób, zyskały świadomość, nauczyły się mowy i pisma ludzi, a jeden nawet nauczył się stepować. Bardzo podobają mi się imiona szczurów pochodzące z dokładnie przeczytanych, ale chyba niezupełnie zrozumianych, napisów na pozostawionych przez ludzi śmieciach np. Sardynki, Szynkawieprz, czy Ciemnaopalenizna. Pech chciał, że- w dość smutny sposób- przechodzący akurat w pobliżu głodny kot, tytułowy Maurycy, również zyskał nadprzyrodzone, jak dla jego gatunku, zdolności umysłowe.

Jaki kot jest każdy widzi- nie liczy się z niczym i z nikim poza samym sobą. Zyskawszy bonusowe szare komórki Maurycy mógł realizować swoje cele ze znacznie większą skutecznością, bo jak sam mówił „Jeśli się wie, czego inni naprawdę, ale tak naprawdę pragną, można nimi pokierować.” Postanowił znacząco poprawić swój komfort życia z pomocą wspomnianych szczurów i „chłopca wyglądającego na głupka”. Po obiecaniu szczurom podróży do szczęśliwej krainy, gdzie ludzie nie będą ich prześladować zabrał się za zarabianie (na oszustwach) złotych monet. W dużych ilościach. Nie udałoby się to bez pomocy chłopca, którego imienia kocur nawet nie raczył zapamiętać, a którego zapewnił- o dziwo zgodnie z prawdą- że w tej pracy można grać na flecie. Dla chłopca było to wystarczającą zachętą. Keith (w końcu ktoś go zapytał o imię) z czasem przywiązał się do szczurów i, ku niezadowoleniu Maurycego, naraża się by je ratować. Przy okazji, zupełnie przypadkiem, ku jeszcze większemu niezadowoleniu kota, grajek próbuje ratować całe miasto.

Niezadowolenie i zdziwienie wywołuje w sierściuchu też pojawienie się wraz ze zdolnością myślenia nowego, nieznanego uczucia; mianowicie wyrzutów sumienia. Nie są to oczywiście odczucia aż tak silne, by wieść całkowicie uczciwe życie. To przecież nadal kot! Ale Maurycy postanawia nie zjadać niczego co potrafi mówić. Zawsze sprawdza, czy potencjalny obiad potrafi wydawać z siebie dźwięki inne niż pisk.

„I do tego właśnie prowadzi myślenie, pomyślał [Maurycy]. Prowadzi do kłopotów. Nawet kiedy wiesz, że inni potrafią myśleć za siebie, ty zaczynasz myśleć za nich też.”

Tak oto, przez kocie dylematy moralne dochodzimy do nieco doroślejszych wątków w „Zadziwiającym Maurycym…”. Nie tylko kot nie do końca dobrze sobie radzi na nowej drodze życia. Szczury boją się cieni od kiedy nauczyły się używać ognia, sny to wstrząsające doświadczenie, a sens życia i śmierć stały się tematami godnymi długich dyskusji. Jak to zwykle bywa młodsi znacznie lepiej przystosowują się do nowej sytuacji, więc w stadnej hierarchii szybko awansuje Niebezpieczny Groszek- szczurek mały, wątły, prawie ślepy, który pewnie nie pożyłby zbyt długo wśród zwykłych szczurów. Ma jednak głowę na karku i wkrótce staje się kimś na kształt szamana dzierżącego w swoich łapkach odpowiedzi na te wszystkie nowe pytania.

Właściwie, to wszystkich odpowiedzi szczury upatrują w książeczce dla dzieci „Przygody Pana Królika”, gdzie zwierzęta żyją z ludźmi w zgodzie, harmonii i ogólnej szczęśliwości. Co dla uczonych gryzoni bardzo istotne- do książkowej listy szczęśliwych zwierząt wliczają się też szczury. Książka staje się swoistą biblią stada. Chcą żyć w opisywanym przez nią świecie i nawet szyją sobie w tym celu ubrania (szczur z książki nosił kamizelkę), które wprawdzie tylko przeszkadzają w poruszaniu się, ale przecież zbliżają do tamtego wspaniałego świata! To wszystko z przymrużeniem oka, ale przerażająco wiarygodnie pokazuje mechanizm powstawania… religii.

Pytania powodują powstawanie kolejnych pytań, a te rodzą kolejne… Znamy ten schemat. W stadzie zaczyna nawet krążyć legenda o Wielkim Szczurze Żyjącym Głęboko Pod Ziemią, od którego wzięły się wszystkie szczury. Ogoniaści zaczynają święcie wierzyć w słowa Niebezpiecznego Groszka próbującego, w dobrej wierze przecież, wyjaśnić i sobie i pozostałym złożoność świata. Powstaje nawet spis tych mądrości za sprawą Ślicznej- nieodłącznej towarzyszki szczurzego filozofa, pierwszej szczurki potrafiącej czytać ludzkie pismo i, co ciekawe, pisać w wymyślonym przez siebie szczurzym alfabecie.

Spisywanie reguł przerywa Ślicznej tocząca się wokół wartka akcja, przy okazji weryfikująca realność nowopowstałych wierzeń. Typowa dla baśni „walka dobra ze złem” prowadzi nieuchronnie do jedynie słusznego w tych okolicznościach zakończenia i oczywiście morału.

„(…)jesteśmy indywidualnościami. Mówimy też: nie jesteśmy tylko szczurami. Mówimy: jesteśmy klanem.”

„Zadziwiającego Maurycego…” można bez obaw sprezentować swojej lub cudzej latorośli, by zafundować jej sympatyczną opowieść o zaczarowanych gryzoniach i mieć nadzieję, że zarejestruje też ten drugi, ciekawszy „dorosły” wątek. Co więcej, do środka może zajrzeć i ktoś, kto już od jakiegoś czasu posiada dowód osobisty. Znajdzie lekturę skłaniającą do przemyśleń, a jednocześnie lekką i zabawną. W pewnym momencie można się też wzruszyć, czyli dostajemy wszystko czego można się było po tej książce spodziewać.

Nie można było się za to spodziewać obszerniejszego drążenia filozoficznych i religijnych zagadnień, przez co osoby bardziej żądne uniwersalnych prawd i odpowiedzi na trudne pytania, mogą odczuć pewien niedosyt. Poza tym dziwić może lekko antyreligijna wymowa tej historii, ale czy wszystko co skierowane do dzieci musi napędzać klientów świętemu Mikołajowi?

Ramen,
chochlik